ಸಮಕಾಲೀನ ಭಾರತೀಯ ರಾಜಕೀಯ (Indian Politics) ರಂಗಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಸದ್ಯ ಪ್ರದರ್ಶನಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ನಾಟಕಗಳು ಕೇವಲ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಅಧಿಕಾರ ಬದಲಾವಣೆಯ ದೃಶ್ಯಗಳಲ್ಲ. ಇದು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಮುಸುಕಿನೊಳಗೆ ಬಹುತ್ವದ ಬೇರುಗಳನ್ನೇ ಸವರಿ ಹಾಕುತ್ತಿರುವ, ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಅಸ್ಮಿತೆಗಳನ್ನು ನುಂಗಿ ನೀರು ಕುಡಿಯುತ್ತಿರುವ ಒಂದು ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ‘ರಾಜಕೀಯ ನರಮೇಧ’. ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳದ ಗದ್ದುಗೆಯನ್ನು ದಶಕಗಳಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ತನ್ನ ಉಕ್ಕಿನ ಮುಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ ‘ಬಂಗಾಳದ ಹುಲಿ’ ಮಮತಾ ಬ್ಯಾನರ್ಜಿ (Mamata Banerjee) ಅವರ ತೃಣಮೂಲ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ಇಂದು ಒಳಗೊಳಗೇ ಕುಸಿದು ಬೀಳುತ್ತಿರುವುದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷದ ಪತನವಲ್ಲ; ಇದು ಇಡೀ ದೇಶದ ಒಕ್ಕೂಟ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಎದುರಾಗಿರುವ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟು. ದೆಹಲಿಯ ಸುಲ್ತಾನರ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಬಂಗಾಳದ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಧೂಳೀಪಟ ಮಾಡಿದ್ದ ‘ದೀದಿ’ ಇಂದು ತಾವೇ ಹೆಣೆದ ಚಕ್ರವ್ಯೂಹದಲ್ಲಿ, ಆಪ್ತರ ದ್ರೋಹದ ಸುಳಿಗೆ ಸಿಲುಕಿ ದಿಕ್ಕಿಲ್ಲದಂತಾಗಿದ್ದಾರೆ.
ಸಾಮ, ದಾನ, ಭೇದ, ದಂಡ: ದಿಲ್ಲಿ ದೊರೆಗಳ ‘ಕೊಳಕು ಆಟ’
ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ ಸಂಖ್ಯೆಗಳೇ ಸರ್ವಸ್ವ ಎಂಬುದನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರಿತಿರುವ ಕೇಂದ್ರದ ಆಡಳಿತಾರೂಢ ಚಾಣಕ್ಯ ಜೋಡಿ, ತಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಮೂರನೇ ಎರಡರಷ್ಟು (2/3) ಬಹುಮತದ ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ನಂಬರ್ ತಲುಪಲು ಯಾವುದೇ ಕೀಳು ಮಟ್ಟದ ರಾಜಕಾರಣಕ್ಕೂ ಕೈಹಾಕಲು ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ಬಂಗಾಳದಲ್ಲಿ ತೃಣಮೂಲ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ನ ಒಟ್ಟು 28 ಲೋಕಸಭಾ ಸದಸ್ಯರ ಪೈಕಿ 20 ಸಂಸದರನ್ನು ಹಾಗೂ 80 ಶಾಸಕರ ಪೈಕಿ 58 ಶಾಸಕರನ್ನು ಒಡೆದು ತನ್ನ ಪಾಳಯಕ್ಕೆ ಸೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರದ ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆ ಬಹುತೇಕ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದೆ. ಕಕೋಲಿ ಘೋಷ್ ದಸ್ತಿದಾರ್ (Kakoli Ghosh Dastidar) ಅವರಂತಹ ಹಿರಿಯ ನಾಯಕರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲೇ ಬಂಡಾಯದ ಬಾವುಟ ಹಾರಿರುವುದು ಮತ್ತು ಅವರು ಸ್ಪೀಕರ್ ಓಂ ಬಿರ್ಲಾ (Speaker Om Birla) ಅವರ ಕದ ತಟ್ಟುತ್ತಿರುವುದು ಟಿಎಂಸಿಯ (TMC) ಆಂತರಿಕ ಸವೆತವನ್ನು ಜಗಜ್ಜಾಹೀರು ಮಾಡಿದೆ.
ಇದು ಕೇವಲ ಸ್ವಯಂಪ್ರೇರಿತ ಪಕ್ಷಾಂತರವಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಇಡಿ (ED), ಸಿಬಿಐ (CBI), ಮತ್ತು ಐಟಿ (IT) ಯಂತಹ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಸ್ವಾಯತ್ತ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ರಾಜಕೀಯ ದಾಳಗಳನ್ನಾಗಿ ಬಳಸಿ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಸಾಂಸ್ಥಿಕ ಸುಲಿಗೆ. ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ಉದ್ಧವ್ ಠಾಕ್ರೆ ಅವರ ಶಿವಸೇನೆ ಮತ್ತು ಶರದ್ ಪವಾರ್ ಅವರ ಎನ್ಸಿಪಿಯ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೇ ಅಳಿಸಿ, ಅವರ ಸ್ವಂತ ಪಕ್ಷ ಹಾಗೂ ಅಧಿಕೃತ ಚಿಹ್ನೆಗಳನ್ನೇ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡ ಕ್ರೂರ ಇತಿಹಾಸ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಮುಂದಿದೆ. ಈಗ ಅದೇ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿ ಅಸ್ತ್ರ ಬಂಗಾಳದ ನೆಲದ ಮೇಲೂ ಪ್ರಯೋಗವಾಗುತ್ತಿದೆ. ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಹೊಸಕಿ ಹಾಕಿ, ಇಡೀ ದೇಶವನ್ನು ಏಕಪಕ್ಷೀಯ ಗುಲಾಮಗಿರಿಗೆ ತಳ್ಳುವ ಈ ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿ ರಾಜಕಾರಣ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ದುರಂತ.
ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ದಿವಾಳಿತನ ಮತ್ತು ‘ಆಪ್ತ’ ದ್ರೋಹಿಗಳ ಮುಖವಾಡ
Indian Politics: ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ನೈತಿಕತೆ ಎಂಬುದು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸತ್ತುಹೋಗಿದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಬಂಗಾಳದ ಈ ಬಂಡಾಯಗಾರರೇ ಸಾಕ್ಷಿ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ನ ಪ್ರಭಾವಿ ನಾಯಕ ಅಧೀರ್ ರಂಜನ್ ಚೌಧರಿ (Adhir Ranjan Chowdhury)ಯನ್ನು ಧೂಳೀಪಟ ಮಾಡಲು ಮಮತಾ ಬ್ಯಾನರ್ಜಿ ಅವರು ಗುಜರಾತ್ನಿಂದ ಹೆಕ್ಕಿ ತಂದು ಆಶ್ರಯ ನೀಡಿ, ಸಂಸತ್ತಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದ ಮಾಜಿ ಕ್ರಿಕೆಟಿಗ ಯೂಸುಫ್ ಪಠಾಣ್ (Yusuf Pathan) ಇಂದು ನೇರವಾಗಿ ಅಮಿತ್ ಶಾ ಅವರ ಶರಣು ಹೋಗಿರುವುದು ರಾಜಕೀಯ ವಿಡಂಬನೆಯ ಪರಮಾವಧಿ. ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತ ಸಮುದಾಯದ ಮತಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸುಲಿಗೆ ಮಾಡಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೇರಿದ ಇಂತಹ ನಾಯಕರು ಇಂದು ತನಿಖಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಹೆದರಿಕೆಗೆ ಅಥವಾ ಮಂತ್ರಿಗಿರಿಯ ಆಮಿಷಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾಗಿ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಮತಾಂತರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ಪಕ್ಷ ಬಿಡುವ ನಾಯಕರು ಈಗ ಮಮತಾ ಅವರ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ, ಗುಂಡಾಗಿರಿ ಮತ್ತು ಅವರ ಸೋದರಸಂಬಂಧಿ ಅಭಿಷೇಕ್ ಬ್ಯಾನರ್ಜಿ ಅವರ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಯ ಸಬೂಬುಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ, ಕಳೆದ ಹದಿನೈದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಇದೇ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಸಕಲ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು, ಅಧಿಕಾರದ ಸಿಹಿಯನ್ನು ಉಂಡು ತೇಗಿದ ಈ ನಾಯಕರಿಗೆ ಇಂದು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಜ್ಞಾನೋದಯವಾಗಿರುವುದು ಅವರ ಅಪ್ಪಟ ಸ್ವಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಬಕೆಟ್ ರಾಜಕಾರಣವನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಇದರ ಜೊತೆಗೆ, ಬಂಗಾಳದ ಹಾಲಿ ಸುವೇಂದು ಅಧಿಕಾರಿ ಸರ್ಕಾರವು ಫೋರ್ಜರಿ ಸಹಿ ಪ್ರಕರಣದ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಮಮತಾ ಅವರ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ಸಿಐಡಿ ಪೊಲೀಸರನ್ನು ನುಗ್ಗಿಸಿರುವುದು ದೀದಿಯ ರಾಜಕೀಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಜೀರೋ ಮಾಡುವ ಆಡಳಿತ ಯಂತ್ರದ ದುರುಪಯೋಗದ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆಯಾಗಿದೆ.
ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನೀಡಿದ ವಿಲೀನದ ಆಫರ್: ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷಗಳ ಶರಣಾಗತಿ
ಈ ಭೀಕರ ರಾಜಕೀಯ ಚಂಡಮಾರುತದ ನಡುವೆ ದಿಲ್ಲಿಯ ಅಧಿಕಾರದ ಕಾರಿಡಾರ್ನಲ್ಲಿ ಸೋನಿಯಾ ಗಾಂಧಿ ಮತ್ತು ಮಮತಾ ಬ್ಯಾನರ್ಜಿ ಅವರ ನಡುವೆ ನಡೆದಿರುವ ಆತುರದ ಸರಣಿ ಸಭೆಗಳು ಕೇವಲ ಸೌಜನ್ಯದ ಭೇಟಿಗಳಲ್ಲ. ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಭೀತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಟಿಎಂಸಿಗೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ತನ್ನೊಳಗೆ ‘ವಿಲೀನ’ವಾಗುವ ಶರತ್ತನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟಿದೆ. ತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಬಂಗಾಳದಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ದುರ್ಬಲವಾಗಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಪಕ್ಷಾಂತರ ನಿಷೇಧ ಕಾಯ್ದೆಯ ಚಾಟಿ ಏಟಿನಿಂದ ಬಂಡಾಯಗಾರರನ್ನು ಕಟ್ಟಿಹಾಕಲು ಮತ್ತು ಪಕ್ಷದ ಚಿಹ್ನೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಟಿಎಂಸಿಗೆ ಈಗ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪಕ್ಷದ ಛತ್ರಿಯ ಅಗತ್ಯವಿದೆ.
ಇದು ಕೇವಲ ಬಂಗಾಳಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿಲ್ಲ. ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ ಶರದ್ ಪವಾರ್ ಕೂಡ ಕಳೆದ ಒಂದು ವರ್ಷದಿಂದ ಇದೇ ರೀತಿಯ ವಿಲೀನದ ಹತಾಶ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನಿಡಲು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಬಿಹಾರದಲ್ಲಿ ತೇಜಸ್ವಿ ಯಾದವ್ ಅವರ ಆರ್ಜೆಡಿ ಕುಟುಂಬ ರಾಜಕಾರಣದ ಒಳಜಗಳದಿಂದ ಛಿದ್ರವಾಗುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಪಂಜಾಬ್ನ ಅಕಾಲಿದಳ ಮೂರನೇ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟು ಶೋಚನೀಯ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದೆ. ದೆಹಲಿಯ ಆಮ್ ಆದ್ಮಿ ಪಕ್ಷ ಸೇರಿದಂತೆ ಇಡೀ ದೇಶದ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷಗಳನ್ನು ಹೊಸಕಿ ಹಾಕಿ, ಕೇವಲ ದ್ವಿಪಕ್ಷೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವುದು ಕೇಂದ್ರದ ಆಡಳಿತ ಪಕ್ಷದ ಗುಪ್ತ ಕಾರ್ಯಸೂಚಿಯಾಗಿದೆ.
ಹಠಮಾರಿತನದ ಪತನ ಮತ್ತು ಇತಿಹಾಸ ಕಲಿಸಿದ ಕಠೋರ ಪಾಠ
ಇಂದು ಮಮತಾ ಬ್ಯಾನರ್ಜಿ ಅವರು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವ ಈ ರಾಜಕೀಯ ಯಾತನೆಗೆ ಅವರದ್ದೇ ಆದ ಅತಿ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಮತ್ತು ಹಠಮಾರಿತನವೂ ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣ. ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯ ಮುನ್ನ ದೇಶದಲ್ಲಿ ‘ಇಂಡಿಯಾ’ ಮೈತ್ರಿಕೂಟ ಬಲಿಷ್ಠವಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಬಂಗಾಳದ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಹಾಗೂ ಎಡಪಕ್ಷಗಳ ಜೊತೆ ಸೀಟು ಹಂಚಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದ ದೀದಿಯ ಅಹಂಕಾರ ಇಂದು ಅವರನ್ನೇ ಒಂಟಿಯಾಗಿಸಿದೆ. ಅಂದು ಒಗ್ಗಟ್ಟಿನ ಮಂತ್ರ ಜಪಿಸದ ಮಮತಾ, ಇಂದು ತನ್ನದೇ ಸಂಸದರು ಮತ್ತು ಶಾಸಕರನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲಾಗದೆ ದಿಲ್ಲಿಯ ನಾಯಕರ ಮುಂದೆ ಮಂಡಿಯೂರಿ ನಿಲ್ಲುವಂತಾಗಿದೆ.
ಮುಂದಿನ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಚುನಾವಣೆಗೆ ಇನ್ನೂ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ದೀರ್ಘ ಕಾಲಾವಕಾಶವಿದೆ. ಇದು ಸಣ್ಣ ಅವಧಿಯೇನಲ್ಲ. ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ನಾಯಕರು ತಮ್ಮ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆ ಮತ್ತು ಸ್ಥಳೀಯ ಕಚ್ಚಾಟಗಳನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಶಕ್ತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ವಿಲೀನಗೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ, ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವರ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟ ಸೇರುವುದು ಗ್ಯಾರಂಟಿ. ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಅಖಿಲೇಶ್ ಯಾದವ್ ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಕೇಂದ್ರದ ಕಣ್ಣು ಅವರ ಸಂಸದರ ಮೇಲೂ ಬಿದ್ದಾಗ ಅವರ ಕಥೆಯೂ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ.
ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಉಳಿವಿನ ಕೊನೆಯ ಹೋರಾಟ
ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷಗಳ ಪತನವೆಂದರೆ ಅದು ಕೇವಲ ಒಂದು ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷದ ಅಂತ್ಯವಲ್ಲ, ಅದು ಆಯಾ ರಾಜ್ಯಗಳ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ, ಭಾಷಿಕ ಮತ್ತು ಸ್ಥಳೀಯ ಧ್ವನಿಗಳ ದಮನ. ದಿಲ್ಲಿಯಿಂದ ಇಡೀ ದೇಶವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ‘ಏಕರೂಪದ’ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಶಕ್ತಿಗಳು ಒಟ್ಟಾಗಿ ನಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಭಾರತದ ಬಹುತ್ವದ ಕಲ್ಪನೆಯೇ ಸಮಾಧಿಯಾಗಲಿದೆ. ಬಂಗಾಳದ ಈ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟು ದೇಶದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ನಾಯಕನಿಗೂ ಒಂದು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಗಂಟೆ. ಕಚ್ಚಾಟಗಳ ಕಾಲ ಮುಗಿದಿದೆ; ಈಗ ಒಗ್ಗೂಡಿ ಹೋರಾಡದಿದ್ದರೆ, ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಈ ಕರಾಳ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಮೂಕಪ್ರೇಕ್ಷಕರಾಗಿ ಉಳಿಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.
