ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಉಪಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಡಿ.ಕೆ. ಶಿವಕುಮಾರ್ (DK Shivakumar) ಅವರ ಕೆಲವು ನಡೆಗಳನ್ನು, ನಟ ರಿಷಬ್ ಶೆಟ್ಟಿ ಮತ್ತು ಪತ್ರಕರ್ತ ರಾಘವೇಂದ್ರ ಭಟ್ ಅವರ ನೇಮಕಾತಿಗಳನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಚಾಣಾಕ್ಷತನದ ರಣತಂತ್ರ ಎಂದು ಬಿಂಬಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ರಾಜಕೀಯ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ನಡೆಯುತ್ತಿವೆ. ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷದ ಆಂತರಿಕ ರಣತಂತ್ರ ಮತ್ತು ನಾಯಕತ್ವದ ದೂರದೃಷ್ಟಿಯಂತೆ ಕಂಡರೂ, ಆಳದಲ್ಲಿ ಇವು ಸಿದ್ಧಾಂತ ಮುಕ್ತ, ಅವಕಾಶವಾದಿ ರಾಜಕಾರಣಕ್ಕೆ ಹೊದಿಸಿರುವ ಸುಂದರ ಮುಖವಾಡ ಮಾತ್ರ. ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷವೊಂದಕ್ಕೆ ಕೇವಲ ‘ಗೆಲುವು’ ಮತ್ತು ‘ಅಧಿಕಾರ’ವೇ ಪರಮ ಗುರಿಯಾದಾಗ, ಅದನ್ನು ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ನೆಲೆಗಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವವರನ್ನು ‘ಎಡಪಂಥೀಯರ ಹೊಟ್ಟೆಯುರಿ’ ಅಥವಾ ‘ಕೋಮು ಶಕ್ತಿಗಳ ಸಮರ್ಥಕರು’ ಎಂದು ಹಣೆಪಟ್ಟಿ ಕಟ್ಟುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಪ್ರವೃತ್ತಿ.
ಈ ದೇಶದ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಆಧಾರಸ್ತಂಭವಾಗಿರುವ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಬದ್ಧತೆಯನ್ನು ಕೇವಲ ‘ಮಾರ್ಕೆಟಿಂಗ್ ತಂತ್ರ’ವನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿರುವ ಇಂದಿನ ರಾಜಕೀಯ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ, ಈ ಲೇಖನವು ಕೆಲವು ಅತ್ಯಂತ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಮತ್ತು ಖಾರವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಹೈಕಮಾಂಡ್ ಹಾಗೂ ರಾಜ್ಯ ಸಮಾಜದ ಮುಂದಿಡಲು ಬಯಸುತ್ತದೆ.
ಸಿದ್ಧಾಂತಕ್ಕೆ ಬೆಲೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಮತ್ತು ಬಿಜೆಪಿಗೆ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೇನು?
ಡಿಕೆಶಿ (DK Shivakumar) ಪಾಳಯದ ವಾದದ ಪ್ರಕಾರ, ಮಾಧ್ಯಮ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿ ಹುದ್ದೆಯನ್ನು ನಿಗಮ ಮಂಡಳಿಗಳಿಗೆ ಅಥವಾ ರಾಜಕೀಯ ಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಹೋಲಿಸಬಾರದು; ಇದು ಕೇವಲ ಪ್ರತಿಭೆ ಮತ್ತು ಚಾಣಾಕ್ಷತನಕ್ಕೆ ಕೊಡುವ ಹುದ್ದೆ. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ರಾಷ್ಟ್ರಮಟ್ಟದ ಚುನಾವಣಾ ತಂತ್ರಜ್ಞರ ಉದಾಹರಣೆಗಳನ್ನೂ ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ನಾವು ಒಂದು ಮುಖ್ಯ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಮರೆಯಬಾರದು: ಹೊರಗಿನ ಸ್ವತಂತ್ರ ರಾಜಕೀಯ ಕಾರ್ಯತಂತ್ರ ನಿಪುಣರು ಯಾವುದೇ ಪಕ್ಷದ ಆಂತರಿಕ ಅಧಿಕೃತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಅಥವಾ ಸರ್ಕಾರದ ಭಾಗವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಅಥವಾ ಉಪಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳ ಮಾಧ್ಯಮ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿ ಎನ್ನುವುದು ಸರ್ಕಾರದ ಅಧಿಕೃತ ಹುದ್ದೆ. ಸಾರ್ವಜನಿಕ ತೆರಿಗೆ ಹಣದಿಂದ ಸಂಬಳ ಪಡೆಯುವ, ಸರ್ಕಾರದ ನೀತಿಗಳನ್ನು ಜನರಿಗೆ ತಲುಪಿಸುವ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಭಾವಿ ಜಾಗವದು.
ತಮ್ಮ ಇಡೀ ಜೀವನದುದ್ದಕ್ಕೂ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನು, ಅದರ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ನಾಯಕರಾದ ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿಯವರನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾಗಿ, ವೈಯಕ್ತಿಕ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಅಣಕಿಸಿ ಟೀಕಿಸಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖ ಮಾಧ್ಯಮ ಹುದ್ದೆಗೆ ನೇಮಿಸಿದಾಗ, ಅದನ್ನು ಪಕ್ಷದ ನಿಷ್ಠಾವಂತರು ವಿರೋಧಿಸುವುದು ತಪ್ಪು ಹೇಗೆ ಆಗುತ್ತದೆ? ತಳಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಪಕ್ಷದ ಸಿದ್ಧಾಂತಕ್ಕಾಗಿ, ಕೋಮು ಸೌಹಾರ್ದತೆಗಾಗಿ ಬಲಪಂಥೀಯರ ಸತತ ದಾಳಿಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿ ನಿಲ್ಲುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಕಾರ್ಯಕರ್ತನಿಗೆ ಈ ನೇಮಕಾತಿ ಯಾವ ರೀತಿಯ ಸಂದೇಶ ನೀಡುತ್ತದೆ? ಸಿದ್ಧಾಂತಕ್ಕೆ ಬೆಲೆ ಇಲ್ಲ, ಕೇವಲ ನಾಯಕರ ಓಲೈಕೆ ಮತ್ತು ಅವಕಾಶವಾದಿ ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಮನ್ನಣೆ ಎನ್ನುವುದಾದರೆ, ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಮತ್ತು ಬಿಜೆಪಿ ನಡುವಿನ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಯಾವ ನೈತಿಕ ಅರ್ಥ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ?
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: Supreme Courtನಲ್ಲಿ ರೌಡಿಸಂ? ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರ ಮೇಲೆಯೇ ಕಡತ ಎಸೆದು, ಸಿಜೆಐಗೆ ನಿಂದಿಸಿದ ಅರ್ಜಿದಾರ!
ರಿಷಬ್ ಶೆಟ್ಟಿ ಮತ್ತು ‘ನೋ ಕಮೆಂಟ್ಸ್’ ಹಿಂದಿನ ರಾಜಕೀಯ ರಾಜಿಗಳು
ನಟ ರಿಷಬ್ ಶೆಟ್ಟಿ ಅವರು ‘ಕಾಂತಾರ’ ಚಿತ್ರದ ಮೂಲಕ ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಹೆಸರನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿದ ಪ್ರತಿಭೆ ಎನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಎರಡು ಮಾತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿ ಕುರಿತ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಅವರು ‘ನೋ ಕಮೆಂಟ್ಸ್’ ಎಂದಾಗ ಅದರ ಹಿಂದೆ ಇದ್ದದ್ದು ಕೇವಲ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ನಿರಾಸಕ್ತಿಯಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಬಲಪಂಥೀಯ ಪಾಳೆಯವನ್ನು ಓಲೈಸುವ ಮತ್ತು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನಾಯಕತ್ವವನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಕಡೆಗಣಿಸುವ ತಂತ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಅದೇ ರಿಷಬ್ ಶೆಟ್ಟಿ ಅವರನ್ನು ಡಿ.ಕೆ. ಶಿವಕುಮಾರ್ (DK Shivakumar) ಅವರು ಕರ್ನಾಟಕದ ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮ ರಾಯಭಾರಿಯನ್ನಾಗಿ ನೇಮಿಸಿದಾಗ, ಅದರ ಹಿಂದೆ ‘ಕಾಂತಾರ ವರ್ಚಸ್ಸಿನ ಬ್ರ್ಯಾಂಡ್ ಬಳಕೆ’ ಇದೆ ಎಂದು ಸಮರ್ಥನೆ ಮಾಡುವ ಪಾಳಯವು ಉದ್ಗರಿಸುತ್ತದೆ.
ಆದರೆ ಈ ‘ಬ್ರ್ಯಾಂಡ್ ಬಳಕೆ’ಯ ನಿಜವಾದ ಲಾಭ ಯಾರಿಗೆ? ಕರಾವಳಿ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯವಾಗಿ ತನ್ನ ನೆಲೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಪ್ರಭಾವಿ ಬಲಪಂಥೀಯ ಮುಖಗಳೊಂದಿಗೆ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ರಾಜಿಯಾಗುವ ಮೂಲಕ ತಮಗೆ ಬೇಕಾದ ವೈಯಕ್ತಿಕ ರಾಜಕೀಯ ಲಾಭವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಡಿಕೆಶಿ ಅವರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ರಣತಂತ್ರವಿರಬಹುದೇ ಹೊರತು, ಅದು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷದ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಗೆಲುವಲ್ಲ. ರಿಷಬ್ ಶೆಟ್ಟಿಯವರ ವರ್ಚಸ್ಸನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಇಡೀ ರಾಜ್ಯದ ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮಕ್ಕೆ ಲಾಭ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ತಮ್ಮ ಸುತ್ತಲೂ ಒಂದು ಸರ್ವಸಮ್ಮತ, ಹಿಂದೂತ್ವ ಪಾಳೆಯಕ್ಕೂ ಒಪ್ಪಿಗೆಯಾಗುವ ನಾಯಕನ ಬಿಂಬವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಡಿಕೆಶಿ ಅವರ ಹಂಬಲ ಇಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಪಕ್ಷದ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರೆ ಅದನ್ನು ‘ಕೈ ವೈರಸ್’ ಅಥವಾ ‘ಪಕ್ಷ ವಿರೋಧಿ ನಡೆ’ ಎಂದು ಕರೆಯುವುದು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ವಿಡಂಬನೆ.
‘ನಡುಪಂಥೀಯ’ ಎಂಬ ಹೊಸ ಸೋಗಲಾಡಿತನ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣದ ಮುಖವಾಡ
ಈ ನೇಮಕಾತಿಯನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸುವವರು ರಾಘವೇಂದ್ರ ಭಟ್ ಅವರನ್ನು ‘ಪಕ್ಕಾ ಬಲಪಂಥೀಯರೂ ಅಲ್ಲ, ಎಡಪಂಥೀಯರೂ ಅಲ್ಲ; ಸುದ್ದಿ ಪರ ನಿಲ್ಲುವ ನಡುಪಂಥೀಯರು’ ಎಂದು ಅತ್ಯಂತ ಚಾಣಾಕ್ಷತನದಿಂದ ಬಣ್ಣಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇಂದಿನ ರಾಜಕೀಯ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಈ ‘ನಡುಪಂಥ’ (Centrism) ಎನ್ನುವುದು ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಬದ್ಧತೆ ಇಲ್ಲದವರು ತಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಹಾಗೆ, ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ಮುಖವಾಡವಾಗಿದೆ. ಅವರು ಹಿಂದೆ ಬರೆದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣದ ಪೋಸ್ಟ್ಗಳು ಕೇವಲ ‘ನಿಷ್ಪಕ್ಷಪಾತ ಸುದ್ದಿ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ’ಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಪರವಾದ ಒಲವು ಮತ್ತು ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿಯವರ ನಾಯಕತ್ವದ ಕುರಿತಾದ ತೀವ್ರ ತಿರಸ್ಕಾರ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
ಅಧಿಕಾರ ಸಿಕ್ಕ ತಕ್ಷಣ ಸಿದ್ಧಾಂತ ಬದಲಿಸುವ ಅಥವಾ ‘ನಾನು ಕೇವಲ ತಟಸ್ಥ ವರದಿಗಾರ’ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಇಂತಹ ‘ನಡುಪಂಥೀಯ’ ಧೋರಣೆ ಅತ್ಯಂತ ಅಪಾಯಕಾರಿ. ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಾಗ ಒಂದು ಸಿದ್ಧಾಂತ, ಸರ್ಕಾರದ ಉನ್ನತ ಹುದ್ದೆ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಮತ್ತೊಂದು ಸಿದ್ಧಾಂತ ಎನ್ನುವುದು ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದ ನೈತಿಕತೆಯನ್ನೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಇವರ ನೇಮಕಾತಿಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಿರುವವರು ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಮುಖವಾಡದ ಪಿಎಫ್ಐ ಸಮರ್ಥಕರು ಎಂದು ಸಮರ್ಥನೆ ಮಾಡುವ ಪಾಳಯವು ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಆರೋಪ ಅತ್ಯಂತ ಬಾಲಿಶವಾದದ್ದು ಮತ್ತು ಹತಾಶೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದಾಗಿದೆ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷದ ಮೂಲ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಬಯಸುವ, ಜಾತ್ಯತೀತ ತತ್ವದಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಇಟ್ಟಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ನಿಷ್ಠಾವಂತ ನಾಗರಿಕನೂ ಇಂತಹ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಪಲ್ಲಟದ ನೇಮಕಾತಿಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.
ಯು.ಟಿ. ಖಾದರ್ ಹೆಸರಿನ ದುರ್ಬಳಕೆ ಮತ್ತು ಕರಾವಳಿ ರಾಜಕಾರಣದ ಕುತಂತ್ರ
ಡಿಕೆಶಿ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ಕುರುಡಾಗಿ ಬೆಂಬಲಿಸುವವರು ಕರಾವಳಿಯ ಪ್ರಭಾವಿ ನಾಯಕ, ಪ್ರಸ್ತುತ ಸಭಾಪತಿ ಯು.ಟಿ. ಖಾದರ್ ಅವರ ಹೆಸರನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಕುತಂತ್ರದಿಂದ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಎಳೆದು ತರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕೆಲವು ಉಗ್ರ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಖಾದರ್ ಅವರನ್ನು ಮುಗಿಸಲು ನೋಡುತ್ತಿವೆ ಮತ್ತು ಅದೇ ಟೀಮ್ ಈಗ ರಾಘವೇಂದ್ರ ಭಟ್ ವಿರುದ್ಧ ಅಪಪ್ರಚಾರ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಬಿಂಬಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇದು ಅಸಲಿ ವಿಷಯವನ್ನು ಹಳ್ಳ ಹಿಡಿಸುವ ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಜನಿಕರ ಗಮನವನ್ನು ವಿಷಯಾಂತರ ಮಾಡುವ ತಂತ್ರವಾಗಿದೆ.
ಯು.ಟಿ. ಖಾದರ್ ಅವರು ಸದಾ ಕೋಮು ಸೌಹಾರ್ದತೆ ಮತ್ತು ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಬದ್ಧತೆಯ ಪರವಾಗಿ ನಿಂತವರು. ಕರಾವಳಿಯಲ್ಲಿ ಬಲಪಂಥೀಯ ಕೋಮುವಾದದ ಭೀಕರ ಸನ್ನಿವೇಶದ ನಡುವೆಯೂ ಸದಾ ಜಾತ್ಯತೀತ ತತ್ವಗಳಿಗಾಗಿ ಹೋರಾಡಿದವರು. ಆದರೆ, ಅದೇ ಬಲಪಂಥೀಯ ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಿಂದ ಬಂದವರನ್ನು ಡಿಕೆಶಿ ಅವರು ತಮ್ಮ ಮಾಧ್ಯಮ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿಯನ್ನಾಗಿ ಅಧಿಕಾರದ ಉನ್ನತ ಪೀಠದಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಿದಾಗ, ಖಾದರ್ ಅವರಂತಹ ನಾಯಕರ ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಬೆಲೆ ಎಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ? ಕರಾವಳಿಯ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರ ಮತಗಳನ್ನು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ಒಲಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಖಾದರ್ ಬೇಕು, ಆದರೆ ಅಧಿಕಾರದ ಆಯಕಟ್ಟಿನ ಜಾಗಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಬಲಪಂಥೀಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯುಳ್ಳ ‘ನಡುಪಂಥೀಯರಿಗೆ’ ನೀಡಬೇಕು ಎನ್ನುವುದು ಯಾವ ರೀತಿಯ ನ್ಯಾಯ? ಇದು ಕರಾವಳಿಯ ಸಮುದಾಯವನ್ನು ಮತ್ತು ನಿಷ್ಠಾವಂತ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗರನ್ನು ವಂಚಿಸುವ ತಂತ್ರವಲ್ಲದೇ ಮತ್ತೇನು?
ಇತಿಹಾಸದ ತಪ್ಪು ಹೋಲಿಕೆ ಮತ್ತು ಕಲ್ಪಿತ ಸಮರ್ಥನೆಗಳು
ಹಿಂದೆ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರ ಮಾಧ್ಯಮ ಸಲಹೆಗಾರರಾಗಿದ್ದ ಕೆ.ವಿ. ಪ್ರಭಾಕರ್ ಅವರ ಉದಾಹರಣೆಯನ್ನು ನೀಡಿ ಈಗಿನ ನೇಮಕಾತಿಯನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಲು ಅವಕಾಶವಾದಿ ಸಮರ್ಥಕರು ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಪ್ರಭಾಕರ್ ಅವರು ಯಾವುದೇ ಪಕ್ಷದ ಅಥವಾ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ನಾಯಕರ ವಿರುದ್ಧ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ವೈಯಕ್ತಿಕ ನಿಂದನೆ ಅಥವಾ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ದಾಳಿಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ ಇತಿಹಾಸ ಹೊಂದಿಲ್ಲ. ಅವರು ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದ ವೃತ್ತಿಪರತೆ ಮತ್ತು ಸೌಮ್ಯತೆಯನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಂಡಿದ್ದವರು.
ಆದರೆ ಇಂದಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹಾಗಲ್ಲ. ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳ ಇಂದಿನ ಡಿಜಿಟಲ್ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಇತಿಹಾಸವೂ ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಟ್ವಿಟರ್ ಮತ್ತು ಫೇಸ್ಬುಕ್ನಲ್ಲಿ ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿಯವರ ಭಾರತ್ ಜೋಡೋ ಯಾತ್ರೆಯನ್ನು, ಅವರ ಭಾಷಣಗಳನ್ನು ಅಣಕಿಸಿದ ಪೋಸ್ಟ್ಗಳು ಇಂದಿಗೂ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ನಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯವಿವೆ. ಇಂತಹ ಸ್ಪಷ್ಟ ಸಾಕ್ಷ್ಯಗಳಿರುವಾಗ ‘ಆಗ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಅವರಿಗೂ ಹಣೆಪಟ್ಟಿ ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದರು’ ಎಂದು ಕಲ್ಪನಾ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ತೇಲುವುದು ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದ. ವೃತ್ತಿಪರತೆಗೂ ಮತ್ತು ವೈಯಕ್ತಿಕ ರಾಜಕೀಯ ದ್ವೇಷದ ಪೋಸ್ಟ್ಗಳನ್ನು ಹಾಕಿದವರ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಯು-ಟರ್ನ್ (U-Turn) ರಾಜಕಾರಣಕ್ಕೂ ಅಜಗಜಾಂತರ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ.
ಅಹಿಂದ ರಾಜಕಾರಣಕ್ಕೆ ಕೌಂಟರ್: ಡಿಕೆಶಿ ವರ್ಚಸ್ಸು ವರ್ಸಸ್ ಪಕ್ಷದ ಅಸ್ತಿತ್ವ
ಕೊನೆಯದಾಗಿ, ಈ ಇಡೀ ನಾಟಕದ ಹಿಂದೆ ಇರುವುದು ಡಿ.ಕೆ. ಶಿವಕುಮಾರ್ ಅವರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ವರ್ಚಸ್ಸನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮತ್ತು ತಾವೊಬ್ಬ ‘ದೈವಭಕ್ತ, ಎಲ್ಲಾ ವರ್ಗಕ್ಕೂ, ಸಿದ್ಧಾಂತಕ್ಕೂ ಒಪ್ಪಿಗೆಯಾಗುವ ಸರ್ವಸಮ್ಮತ ನಾಯಕ’ ಎಂದು ಹೈಕಮಾಂಡ್ ಮುಂದೆ ಬಿಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಂಬಲ. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಅವರು ಪಕ್ಷದ ಮೂಲ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನೇ ಬಲಿಗೊಡಲು ಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎನ್ನುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗೋಚರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಮಾಜಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರ ಅಹಿಂದ (AHINDA) ಮತ್ತು ಎಡಪಂಥೀಯ ಒಲವಿನ ರಾಜಕಾರಣಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ, ತಾವೊಬ್ಬ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಮತ್ತು ಬಲಪಂಥೀಯ ಒಲವಿನ ಮತದಾರರನ್ನೂ ಹಾಗೂ ಮಾಧ್ಯಮಗಳನ್ನೂ ತಲುಪಬಲ್ಲ ‘ಚಾಣಾಕ್ಷ’ ನಾಯಕ ಎಂದು ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಡಿಕೆಶಿ ಈ ರೀತಿಯ ಸಾಹಸಗಳಿಗೆ ಕೈಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ಆದರೆ, ನಾಯಕರೊಬ್ಬರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಹುದ್ದೆಯ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಾಗಿ ಅಥವಾ ವರ್ಚಸ್ಸನ್ನು ಬೆಳೆಸುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಪಕ್ಷದ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಅಡಿಪಾಯವನ್ನೇ ಅಲುಗಾಡಿಸಿದರೆ, ಅದರ ಭೀಕರ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇಡೀ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷ ಅನುಭವಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ‘ನೋ ಕಮೆಂಟ್ಸ್’ ರಾಜಕಾರಣದ ಮೂಲಕ ಸಿದ್ಧಾಂತಕ್ಕೆ ಎಳ್ಳುನೀರು ಬಿಡುತ್ತಿರುವ ಈ ಅಪಾಯಕಾರಿ ರಣತಂತ್ರವನ್ನು ಮತ್ತು ಅವಕಾಶವಾದಿ ನೇಮಕಾತಿಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತ ಪತ್ರಕರ್ತನ ಮತ್ತು ನಿಷ್ಠಾವಂತ ಕಾರ್ಯಕರ್ತನ ಕರ್ತವ್ಯವಾಗಿದೆ. ಇದನ್ನು ‘ಹೊಟ್ಟೆಯುರಿ’ ಅಥವಾ ‘ಪಕ್ಷದ ಒಳಿತಿಗಾಗಿ ಮಾಡಿದ ರಣತಂತ್ರ’ ಎನ್ನುವವರು ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಡಿಕೆಶಿಯವರ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ದಿವಾಳಿತನವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಡಲು ಸುಳ್ಳಿನ ರಂಗು ಬಳಿಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಅಷ್ಟೇ!
