ಸಂಪಾದಕೀಯ ಲೇಖನ:-
Exposed: ಕರ್ನಾಟಕದ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಮಠಗಳಿಗೆ ಇರುವುದು ಕೇವಲ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸ್ಥಾನವಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅವು ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯ ಮತ್ತು ನೈತಿಕತೆಯ ಕೇಂದ್ರಗಳು. ಆದರೆ, ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಪವಿತ್ರ ಮಠಗಳ ಆವರಣದಿಂದ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿರುವ ಲೈಂಗಿಕ ಹಗರಣಗಳ ಕಿರುಚಾಟಗಳು ಸಭ್ಯ ಸಮಾಜದ ಕಿವಿಗೆ ಅಪ್ಪಳಿಸುತ್ತಿವೆ. ಬಸವ ಜಯಮೃತ್ಯುಂಜಯ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳ ಮೇಲೆ ಕೇಳಿಬಂದಿರುವ ಲೈಂಗಿಕ ಕಿರುಕುಳದ ಆರೋಪ ಮತ್ತು ಆ ನಂತರ ಅವರು ಕಾನೂನಿನ ಕಣ್ಣು ತಪ್ಪಿಸಿ ಓಡುತ್ತಿರುವ ನಾಟಕೀಯ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳು, ನಾವು ನಂಬಿದ ‘ದೈವತ್ವ’ದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯನ್ನೇ ಹರಾಜಿಗಿಟ್ಟಿವೆ. ಕಾವಿ ಧರಿಸಿದಾಕ್ಷಣ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕಾಮ, ಕ್ರೋಧಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ ಎಂಬ ಕುರುಡು ನಂಬಿಕೆಯೇ ಇಂದು ಇಂತಹ ಹಗರಣಗಳಿಗೆ ರತ್ನಗಂಬಳಿ ಹಾಸಿಕೊಟ್ಟಿದೆ ಎಂದರೆ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು.
ವೈರಾಗ್ಯದ ಮುಖವಾಡ ಮತ್ತು ವಿಕೃತ ಮನಸ್ಥಿತಿ
ಧರ್ಮದ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಕಾವಿ ಎನ್ನುವುದು ತ್ಯಾಗದ ಪರಮೋಚ್ಚ ಸಂಕೇತ. ಲೌಕಿಕ ಜಗತ್ತಿನ ಸುಖ-ಸಂತೋಷಗಳನ್ನು ತುಳಿದು, ಸಮಾಜದ ಉದ್ಧಾರಕ್ಕಾಗಿ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಸಮರ್ಪಿಸಿಕೊಂಡವನು ಮಾತ್ರ ಆ ಕಾವಿಗೆ ಅರ್ಹ. ಆದರೆ ಇಂದು ಮಠಾಧೀಶರ ಗದ್ದುಗೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿರುವ ಹಲವರು, ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನೇ ಒಂದು ವ್ಯವಹಾರವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಭಕ್ತರು ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿಟ್ಟು ಅರ್ಪಿಸುವ ಹಣ, ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ಪಾದಪೂಜೆಯ ವೈಭವ ಈ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳ ಒಳಗಿನ ‘ಅಹಂಕಾರ’ ಮತ್ತು ‘ಕಾಮ’ವನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸುತ್ತಿದೆ. ಪ್ರಸಾದದ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಅಸಹಾಯಕ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು, ಆಶೀರ್ವಾದದ ಆಸೆಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಸಂತ್ರಸ್ತೆಯರನ್ನು ತಮ್ಮ ಕಾಮೋದ್ರೇಕಕ್ಕೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಇವರು, ಅಧ್ಯಾತ್ಮದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ‘ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆ’ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ಸಮಸ್ಯೆ ಕೇವಲ ಲೈಂಗಿಕತೆಯದ್ದಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಭಕ್ತರ ಅಚಲವಾದ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಅಸ್ತ್ರವಾಗಿ ಬಳಸಿ ಅವರ ಶೀಲವನ್ನು ಹರಣ ಮಾಡುವುದು ಅತಿದೊಡ್ಡ ಅಪರಾಧ. ಅತ್ಯಾಚಾರಕ್ಕಿಂತಲೂ ಭೀಕರವಾದದ್ದು ಈ ‘ನಂಬಿಕೆಯ ದ್ರೋಹ’. ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಎಂದರೆ ತನ್ನ ಮಗುವಿನಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಮುಗ್ಧತೆಯನ್ನು ಈ ಮುಖವಾಡಧಾರಿಗಳು ಅತ್ಯಂತ ವಿಕೃತವಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: ಬಸವ ತತ್ವದ ಹರಿಕಾರನೋ? ಕಾಮದ ವಿಕಾರಿಯೋ? ಪಂಚಮಸಾಲಿ ಪೀಠಾಧಿಪತಿಯ 10 ವರ್ಷದ ‘ಅಶ್ಲೀಲ’ ಇತಿಹಾಸ ಸ್ಫೋಟ!
ಇತಿಹಾಸದ ಕಪ್ಪು ಪುಟಗಳು: ಮರುಕಳಿಸುತ್ತಿರುವ ಲಜ್ಜೆ
ಇಂದು ಮೃತ್ಯುಂಜಯ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳ ಪ್ರಕರಣ ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿದೆ. ಆದರೆ ಈ ಹಿಂದೆ ನಡೆದ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಮೆಲುಕು ಹಾಕಿದರೆ, ಇದು ಸರಣಿ ನೈತಿಕ ಪತನದ ಒಂದು ಭಾಗ ಮಾತ್ರ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.
- ಚಿತ್ರದುರ್ಗದ ಮುರುಘಾ ಶರಣರ ಪ್ರಕರಣ: ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಇತಿಹಾಸವಿರುವ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಕ್ರಾಂತಿಯ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿದ್ದ ಮಠವೊಂದು ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಕೇಳಬಂದ ವಿಕೃತ ಕಾಮದ ಗಂಭೀರ ಆರೋಪದಿಂದ ದೇಶದ ಮುಂದೆ ತಲೆತಗ್ಗಿಸುವಂತಾಯಿತು. ಅಪ್ರಾಪ್ತ ಬಾಲಕಿಯರ ಮೇಲೆ ದೌರ್ಜನ್ಯವೆಸಗಿದ ಆರೋಪದ ಮೇಲೆ ಆ ಕಾವಿಧಾರಿಯು ಜೈಲು ಕಂಬಿ ಎಣಿಸುವಂತಾಯಿತು. ಇದು ಕಾವಿಯ ಒಳಗೆ ಅಡಗಿರುವ ಕ್ರೌರ್ಯಕ್ಕೆ ಕನ್ನಡಿ ಹಿಡಿದಂತಿತ್ತು.
- ಸೋಲೂರು ಮತ್ತು ಇತರ ಹನಿಟ್ರಾಪ್ ಹಗರಣಗಳು: ಮಠಾಧೀಶರ ಲೈಂಗಿಕ ವೀಡಿಯೋಗಳು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಹರಾಜಾಗುವುದು, ಅದನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಡಲು ಕೋಟ್ಯಂತರ ರೂಪಾಯಿಗಳ ಡೀಲ್ ನಡೆಯುವುದು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಎಂಬಂತಾಗಿದೆ.
- ನಿತ್ಯಾನಂದ ಮತ್ತು ರಾಮ ರಹೀಮರ ಮಾದರಿಗಳು: ಇಡೀ ದೇಶವನ್ನೇ ದೇವರೆಂದು ನಂಬಿಸಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಅಸಲಿ ಬಣ್ಣ ಬಯಲಾದಾಗ, ಅವರ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಗಳೇ ಕುಸಿದು ಬಿದ್ದವು. ಆದರೂ ನಮ್ಮ ಸಮಾಜವು ಇನ್ನೂ ಪಾಠ ಕಲಿತಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದೇ ವಿಷಾದದ ಸಂಗತಿ.
ಈ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲೂ ಆರೋಪಿಗಳು ಮೊದಲು ಹೇಳುವುದು ಒಂದೇ ಮಾತು—“ಇದು ವಿರೋಧಿಗಳ ಪಿತೂರಿ”. ಆದರೆ, ಸತ್ಯವಂತನಾಗಿದ್ದರೆ ಪೋಲೀಸರ ಮುಂದೆ ಹಾಜರಾಗಿ ಎದೆತಟ್ಟಿ ವಾದ ಮಾಡುವ ಬದಲು, ಕಳ್ಳನಂತೆ ತಲೆಮರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಏನಿತ್ತು?
ರಾಜಕೀಯ ಕುಮ್ಮಕ್ಕು ಮತ್ತು ಕಾನೂನಿನ ಅಸಹಾಯಕತೆ
ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಹೇಯವಾದ ಭಾಗವೆಂದರೆ ಮಠಾಧೀಶರಿಗೆ ಸಿಗುತ್ತಿರುವ ರಾಜಕೀಯ ಅಭಯಹಸ್ತ. ಇಂದು ಮಠಗಳು ಅಧ್ಯಾತ್ಮದ ಕೇಂದ್ರಗಳಲ್ಲ, ಅವು ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳ ‘ವೋಟ್ ಬ್ಯಾಂಕ್’ ಏಜೆನ್ಸಿಗಳಾಗಿ ಬದಲಾಗಿವೆ. ಯಾವುದೇ ಪಕ್ಷದ ಸರ್ಕಾರವಿದ್ದರೂ ಒಬ್ಬ ಪ್ರಭಾವಿ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಮೇಲೆ ಕೈ ಹಾಕಲು ಹೆದರುತ್ತದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಅವರ ಹಿಂದಿರುವ ಜಾತಿಯ ಬಲ. ಅತ್ಯಾಚಾರ ಎನ್ನುವುದು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಅಪರಾಧವಾಗಿ ನೋಡುವ ಬದಲು, ಅದನ್ನು ಆ ಜಾತಿಯ ಮೇಲಿನ ಅಪರಾಧ ಎಂಬಂತೆ ಬಿಂಬಿಸಿ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಮತ್ತು ಬೆಂಬಲಿಗರು ಬೀದಿಗೆ ಇಳಿಯುತ್ತಾರೆ.
ಪೋಲೀಸ್ ಇಲಾಖೆಯೂ ಸಹ ಇಂತಹ ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ಅತೀವ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತದೆ. ದೂರು ನೀಡಿದ ಸಂತ್ರಸ್ತೆಯ ಚಾರಿತ್ರ್ಯವಧೆ ಮಾಡುವುದು, ಆಕೆಯನ್ನು ಬ್ಲ್ಯಾಕ್ಮೇಲರ್ ಎಂದು ಬಿಂಬಿಸುವುದು ಇವರ ಸಾಮಾನ್ಯ ತಂತ್ರ. ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಕಾನೂನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಅನ್ವಯಿಸುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಮಠಗಳ ಮುಂದೆ ಮಂಡಿಯೂರಿ ತಮ್ಮ ಸ್ವಾರ್ಥ ಸಾಧಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೋ, ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಇಂತಹ ಕಾಮುಕ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳು ಕಾವಿಯ ಒಳಗೆ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.
ಸಮಾಜದ ಕುರುಡುತನ: ನಾವೂ ಹೊಣೆಗಾರರಲ್ಲವೇ?
ನಾವು ದೇವರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮಠಾಧೀಶರನ್ನು ನಂಬುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಬೆಳ್ಳಿಯ ತಟ್ಟೆ, ಬಂಗಾರದ ಪೀಠ, ಲಕ್ಷಾಂತರ ರೂಪಾಯಿಗಳ ಕಾಣಿಕೆ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ದೈವತ್ವಕ್ಕೆ ಏರಿಸಲು ಬೇಕಾದ ಸಲಕರಣೆಗಳಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಆತನನ್ನು ಭ್ರಷ್ಟಗೊಳಿಸುವ ಮಾರ್ಗಗಳು. ಸಿದ್ಧಗಂಗಾ ಶಿವಕುಮಾರ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳಂತಹ ಮಹಾಪುರುಷರು ಕಾವಿಯ ಘನತೆಯನ್ನು ಬೆಟ್ಟದಷ್ಟು ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ದರು. ಆದರೆ ಇಂದು ಸಿದ್ಧಗಂಗಾ ಶ್ರೀಗಳ ಹೆಸರನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಅವರ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯದ ಹಲವರು ಕೇವಲ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ಮಠಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಕುಳಿತಿದ್ದಾರೆ.
ಭಕ್ತರು ವಿವೇಕಿಗಳಾಗಬೇಕಿದೆ. ನಿಮ್ಮ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರ ಕಂಡುಹಿಡಿಯುವುದು ನಿಮ್ಮ ಪರಿಶ್ರಮವೇ ಹೊರತು ಯಾವ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಆಶೀರ್ವಾದವೂ ಅಲ್ಲ. “ಪ್ರಸಾದ”ದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಏಕಾಂತಕ್ಕೆ ಕರೆಯುವ ಯಾವುದೇ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಧರ್ಮಗುರುವಾಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಜಾತಿ ಪ್ರೇಮದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಕಾಮುಕರನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಮಾಜವು ತನ್ನ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಅತ್ಯಂತ ವಿಷಕಾರಿ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದೆ.
ಬೇಕಿದೆ ಆಂತರಿಕ ಶುದ್ಧೀಕರಣ
ಈಗಲಾದರೂ ಮಠಗಳು ಮತ್ತು ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ತಮ್ಮೊಳಗೆ ಆಂತರಿಕ ಶುದ್ಧೀಕರಣ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ. ಮಠಾಧೀಶರ ಆಯ್ಕೆ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಪಾರದರ್ಶಕತೆ ಇರಬೇಕು. ಅಪರಾಧ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಇರುವವರು ಅಥವಾ ಕಾಮದ ದಾಸರಾದವರು ಕಾವಿ ಧರಿಸದಂತೆ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಿನ ನಿಯಮಗಳಿರಬೇಕು. ಸರ್ಕಾರವು ಮಠಗಳಿಗೆ ನೀಡುವ ಅನುದಾನದ ಮೇಲೆ ಆಡಿಟ್ ಮಾಡಬೇಕು ಮತ್ತು ಯಾವುದೇ ಲೈಂಗಿಕ ಅಪರಾಧ ಸಾಬೀತಾದರೆ ಅಂತಹ ಮಠಗಳನ್ನು ಸರ್ಕಾರವೇ ಮುಟ್ಟುಗೋಲು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವ ಕಠಿಣ ಕಾನೂನು ತರಬೇಕು.
ಕೊನೆಯದಾಗಿ, ಕಾನೂನಿನ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ಮೃತ್ಯುಂಜಯ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು, ಸಾಕ್ಷಿಗಳ ಕೊರತೆಯಿಂದ ಕೇಸು ಖುಲಾಸೆಯಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ, ಧರ್ಮದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನೀವು ಮಾಡಿದ ದ್ರೋಹಕ್ಕೆ ಕಾಲವು ಒಂದು ದಿನ ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಉತ್ತರ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಕಾವಿ ಎನ್ನುವುದು ಕಾಮವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಡಲು ಬಳಸುವ ಪರದೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಆತ್ಮಶುದ್ಧಿಯ ಸಂಕೇತ. ಆ ಸಂಕೇತಕ್ಕೆ ಮಸಿ ಬಳಿಯುವ ಕೆಲಸ ಇನ್ನಾದರೂ ನಿಲ್ಲಲಿ.
ಭಾರತೀಯ ಸಮಾಜವು ಇಂದು “ಗುರು” ಎನ್ನುವ ಶಬ್ದಕ್ಕೆ ಹೊಸ ಅರ್ಥವನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯಲ್ಲಿದೆ. ಮುಖವಾಡಧಾರಿಗಳ ಪಾದಪೂಜೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ನೈತಿಕತೆಯ ಪೂಜೆ ಆರಂಭಿಸೋಣ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ನಮ್ಮ ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಇಂತಹ ಕಾಮುಕರ ಪಾಲಾಗಿ ಸರ್ವನಾಶವಾಗುವುದು ಖಚಿತ.
