ಭಾರತದ ರಾಜಕಾರಣದಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಮಾದರಿಯಿದೆ. ಯಾವಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಆಡಳಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಬದುಕಿಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಉದ್ಯೋಗ, ಆರ್ಥಿಕತೆ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಭದ್ರತೆಯಂತಹ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಉತ್ತರಿಸಲಾಗದ ಇಕ್ಕಟ್ಟಿಗೆ ಸಿಲುಕುತ್ತದೆಯೋ, ಆಗಲೆಲ್ಲಾ ಯಾವುದಾದರೊಂದು ಭಾವನಾತ್ಮಕ ವಿಚಾರ ಮುನ್ನೆಲೆಗೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಪ್ರಸ್ತುತ ‘ವಂದೇ ಮಾತರಂ’ (Vande Mataram) ಗೀತೆಯನ್ನು ಅದರ ಆರು ಚರಣಗಳ ಸಮೇತ ಕಡ್ಡಾಯಗೊಳಿಸಿರುವ ಸರ್ಕಾರದ ನಡೆ, ಕೇವಲ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಪುನರುತ್ಥಾನದ ಭಾಗವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ದೇಶದ ಮುಂದಿರುವ ಗಂಭೀರ ಆತಂಕಗಳಿಂದ ಜನರ ಗಮನವನ್ನು ಬೇರೆಡೆಗೆ ಸೆಳೆಯುವ ‘ಡೈವರ್ಶನ್ ರಾಜಕಾರಣ’ದ (Diversionary Politics) ಮಾಸ್ಟರ್ ಪ್ಲಾನ್ ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ದಟ್ಟವಾಗುತ್ತಿದೆ.
ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಭದ್ರತೆಯ ಮುಖಭಂಗ: ಗಾಲ್ವಾನ್ ಕಟು ಸತ್ಯಗಳು
ಯಾವುದೇ ದೇಶಕ್ಕೆ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯ ಮೊದಲ ಪಾಠ ‘ಗಡಿ ಭದ್ರತೆ’. ಆದರೆ, ಇತ್ತೀಚಿನ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳು ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರದ ದ್ವಂದ್ವ ನಿಲುವನ್ನು ಬಯಲು ಮಾಡಿವೆ. ಮಾಜಿ ಸೇನಾ ಮುಖ್ಯಸ್ಥ ಜನರಲ್ ಎಂ.ಎಂ. ನರವಾಣೆ ಅವರ ಇತ್ತೀಚಿನ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲಾದ ಗಾಲ್ವಾನ್ ಸಂಘರ್ಷದ ವಿವರಗಳು ಸ್ಫೋಟಕವಾಗಿವೆ.
ನಿರ್ಧಾರದ ವಿಳಂಬ: ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಚೀನಾ ಸೈನಿಕರು ಅತಿಕ್ರಮಣ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಮತ್ತು ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ವಿಕೋಪಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಕೇಂದ್ರ ನಾಯಕತ್ವವು ತಕ್ಷಣದ ಮತ್ತು ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡುವಲ್ಲಿ ವಿಫಲವಾಯಿತು ಎಂಬ ಅಂಶಗಳು ಚರ್ಚೆಯಾಗುತ್ತಿವೆ.
ಭೂಭಾಗದ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟು: ಸೈನಿಕರ ಅಪ್ರತಿಮ ತ್ಯಾಗದ ಹೊರತಾಗಿಯೂ, ಚೀನಾಕ್ಕೆ ಭಾರತದ ಭೂಭಾಗವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಲಾಗಿದೆಯೇ ಅಥವಾ ‘ಬಫರ್ ಝೋನ್’ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮದೇ ನೆಲಕ್ಕೆ ಹೋಗದಂತೆ ನಿರ್ಬಂಧ ವಿಧಿಸಲಾಗಿದೆಯೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಸರ್ಕಾರ ಇದುವರೆಗೂ ಪಾರದರ್ಶಕ ಉತ್ತರ ನೀಡಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಈ ರಕ್ಷಣಾತ್ಮಕ ಮುಖಭಂಗವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಈಗ ಅಪ್ಪಟ ‘ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯ ಮುಖವಾಡ’ದ ತುರ್ತು ಅಗತ್ಯ ಇದೆ ಏನೋ ಎನ್ನುವ ಅನುಮಾನ ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದೆ.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: ‘ನಾ ಖಾವುಂಗಾ’ ಎನ್ನುತ್ತ ಸಾವಿರಾರು ಕೋಟಿ ಹಣ ಗುಳುಂ? ಮೋದಿಯವರ ‘ಸೀಕ್ರೆಟ್’ ಆಟ ಬಯಲು!
ಆರ್ಥಿಕ ದಾಸ್ಯ: ಅಮೆರಿಕಾ ಒಪ್ಪಂದದ ಕರಾಳ ನೆರಳು
Vande Mataram ಎಂದರೆ ‘ತಾಯಿಯೇ ನಿನಗೆ ವಂದಿಸುವೆ’ ಎಂದರ್ಥ. ಆದರೆ, ದೇಶದ ಆರ್ಥಿಕ ಸಾರ್ವಭೌಮತ್ವವನ್ನು ಅಮೆರಿಕಾದಂತಹ ದೇಶಗಳಿಗೆ ಹರಾಜು ಹಾಕುವ ಒಪ್ಪಂದಗಳಿಗೆ ಸಹಿ ಹಾಕುತ್ತಾ ಈ ಘೋಷಣೆ ಕೂಗುವುದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ? ಇತ್ತೀಚಿನ ಭಾರತ-ಅಮೆರಿಕಾ ವಾಣಿಜ್ಯ ಒಪ್ಪಂದವು ಭಾರತದ ಆರ್ಥಿಕ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗೆ ಮರಣಶಾಸನ ಬರೆಯುವಂತಿದೆ ಎಂದು ಈಗಾಗಲೇ ದೇಶಾದ್ಯಂತ ವಿರೋಧ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತಿದೆ.
ಅಮೆರಿಕಾದೊಂದಿಗೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವ ಇತ್ತೀಚಿನ ವಾಣಿಜ್ಯ ಒಪ್ಪಂದವು “ಮುಕ್ತ ವ್ಯಾಪಾರ” (Free Trade) ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಬೆನ್ನೆಲುಬಾದ ಕೃಷಿ ಮತ್ತು ಸಣ್ಣ ಉದ್ದಿಮೆಗಳನ್ನು (MSME) ಬಲಿಪಶು ಮಾಡುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಆತಂಕಕ್ಕೆ ಪುಷ್ಟಿ ನೀಡುವ ಅಂಕಿ-ಅಂಶಗಳು ಇಲ್ಲಿವೆ.
ಗಾರ್ಮೆಂಟ್ಸ್ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಸಂಕಷ್ಟ: ನಮ್ಮ ನೆರೆಯ ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶವು ಅಮೆರಿಕಾದ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಶೂನ್ಯ (0%) ಸುಂಕದ ಸೌಲಭ್ಯ ಪಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಭಾರತಕ್ಕೆ ವಿಧಿಸಿರುವುದು ಬರೋಬ್ಬರಿ 18% ಸುಂಕ. ಇದರಿಂದ ಭಾರತೀಯ ಬಟ್ಟೆ ಉದ್ಯಮವು ಜಾಗತಿಕ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ಬೀಳುತ್ತಿದೆ, ಲಕ್ಷಾಂತರ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಬದುಕು ಬೀದಿಗೆ ಬರುವ ಆತಂಕವಿದೆ.
ಭಾರತದ ರಫ್ತು ವಲಯದಲ್ಲಿ ಗಾರ್ಮೆಂಟ್ಸ್ ಕ್ಷೇತ್ರವು ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಉದ್ಯೋಗ ನೀಡುವ ಕ್ಷೇತ್ರವಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿನ ತಾರತಮ್ಯ ಆಘಾತಕಾರಿಯಾಗಿದೆ:
- ಸುಂಕದ ಹೊರೆ: ಅಮೆರಿಕಾವು ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶ ಮತ್ತು ವಿಯೆಟ್ನಾಂ ದೇಶಗಳಿಗೆ ನೀಡುವ GSP (Generalized System of Preferences) ಸೌಲಭ್ಯವನ್ನು ಭಾರತಕ್ಕೆ ನಿರಾಕರಿಸಿದೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದ ಬಟ್ಟೆ ರಫ್ತಿಗೆ 0% ಸುಂಕವಿದ್ದರೆ, ಭಾರತದ ಉದ್ಯಮಿಗಳು 18% ರಿಂದ 24% ವರೆಗೆ ಸುಂಕ ಪಾವತಿಸಬೇಕಿದೆ.
- ಉದ್ಯೋಗ ನಷ್ಟ: ಕಳೆದ ಒಂದು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಈ ಸುಂಕದ ಅಸಮತೋಲನದಿಂದಾಗಿ ಭಾರತದ ಗಾರ್ಮೆಂಟ್ಸ್ ರಫ್ತು ಸುಮಾರು 12% ಕುಸಿತ ಕಂಡಿದೆ, ಇದು ಲಕ್ಷಾಂತರ ಮಹಿಳಾ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಉದ್ಯೋಗದ ಮೇಲೆ ನೇರ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಿದೆ.
ಕೃಷಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಹರಾಜು: ಅಮೆರಿಕಾದಿಂದ ಬರುವ ಸೋಯಾಬೀನ್, ಬೇಳೆಕಾಳು ಮತ್ತು ಪಶು ಆಹಾರಗಳಿಗೆ ಭಾರತದ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯನ್ನು ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇದರಿಂದ ನಮ್ಮ ದೇಶದ ರೈತರು ಬೆಳೆದ ಬೆಳೆಗಳಿಗೆ ನ್ಯಾಯಯುತ ಬೆಲೆ ಸಿಗದೆ, ಕೃಷಿ ಕ್ಷೇತ್ರವು ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಹೈರಾಣಾಗಲಿದೆ.
ಅಮೆರಿಕಾ ತನ್ನ ಕೃಷಿ ಉತ್ಪನ್ನಗಳಿಗೆ ಭಾರತದ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯನ್ನು ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಷರತ್ತನ್ನು ವಿಧಿಸಿದೆ. ಇದರ ನೇರ ಪರಿಣಾಮಗಳು:
- ಸೋಯಾಬೀನ್ ಮತ್ತು ಬೇಳೆಕಾಳುಗಳು: ಅಮೆರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಕೃಷಿಗೆ ನೀಡಲಾಗುವ ಬೃಹತ್ ಸಬ್ಸಿಡಿಯಿಂದಾಗಿ ಅಲ್ಲಿನ ಸೋಯಾಬೀನ್ ಬೆಲೆ ಭಾರತದ ಬೆಳೆಗಿಂತ 25-30% ಅಗ್ಗವಾಗಿದೆ. ಇದು ಭಾರತದ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ನುಗ್ಗಿದರೆ, ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯಪ್ರದೇಶದ ಸೋಯಾಬೀನ್ ಬೆಳೆಗಾರರು ತೀವ್ರ ನಷ್ಟ ಅನುಭವಿಸಲಿದ್ದಾರೆ.
- ಡೈರಿ ಉತ್ಪನ್ನಗಳು: ಅಮೆರಿಕಾದ ಡೈರಿ ಉತ್ಪನ್ನಗಳ ಆಮದಿಗೆ ಅನುಮತಿ ನೀಡಿದರೆ, ನಮ್ಮ ದೇಶದ 70 ದಶಲಕ್ಷಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಸಣ್ಣ ಹಾಲು ಉತ್ಪಾದಕರ ಬದುಕು ದುಸ್ತರವಾಗಲಿದೆ. ಅಮೆರಿಕಾದ ಬೃಹತ್ ಡೈರಿ ಕಂಪನಿಗಳ ಎದುರು ಭಾರತದ ಸಹಕಾರಿ ಸಂಘಗಳು (ಅಮುಲ್, ಕೆಎಂಎಫ್) ಸ್ಪರ್ಧಿಸುವುದು ಕಷ್ಟಕರವಾಗಬಹುದು.
ವ್ಯೂಹಾತ್ಮಕ ಶರಣಾಗತಿ: ವಿದೇಶಿ ನೀತಿಯನ್ನು ಅಮೆರಿಕಾದ ಷರತ್ತುಗಳಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಬ್ರಿಟಿಷರ ಕಾಲದ ‘ಈಸ್ಟ್ ಇಂಡಿಯಾ ಕಂಪನಿ’ಯ ನೀತಿಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತಿದೆ. ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಪರಾವಲಂಬಿಯಾಗುತ್ತಾ ‘ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆ’ಯ ಜಪ ಮಾಡುವುದು ಕೇವಲ ಬೂಟಾಟಿಕೆಯಲ್ಲವೇ?
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: ರೈತ-ಕಾರ್ಮಿಕರ ರಕ್ತ ಹೀರಲು ಕೇಂದ್ರದ ಸಂಚು? ‘ಅಚ್ಛೇ ದಿನ್’ ಈಗ ಶ್ರಮಿಕರ ಪಾಲಿಗೆ ಕರಾಳ ದಿನ!
ವಂದೇ ಮಾತರಂ: ಇತಿಹಾಸದ ತಿರುಚುವಿಕೆ ಮತ್ತು ಧ್ರುವೀಕರಣ
ವಂದೇ ಮಾತರಂ ಗೀತೆಯನ್ನು ಆರು ಚರಣಗಳ ಸಮೇತ ಕಡ್ಡಾಯಗೊಳಿಸುವ ಮೂಲಕ ಸರ್ಕಾರವು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಧಾರ್ಮಿಕ ಧ್ರುವೀಕರಣಕ್ಕೆ ನಾಂದಿ ಹಾಡಿದೆ. ಈ ವಿವಾದದ ಮೂಲವನ್ನು ನಾವು ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಬೇಕಿದೆ.
ಆನಂದಮಠದ ಹಿನ್ನೆಲೆ:
ಬಂಕಿಮಚಂದ್ರ ಚಟರ್ಜಿಯವರ ಈ ಕಾದಂಬರಿಯು 1770ರ ಸನ್ಯಾಸಿ ದಂಗೆಯನ್ನು ಆಧರಿಸಿದ್ದರೂ, ಅದರ ಕೆಲವು ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಮರನ್ನು ಶತ್ರುಗಳಂತೆ ಚಿತ್ರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಗೀತೆಯ ಮೊದಲ ಎರಡು ಚರಣಗಳು ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ವರ್ಣಿಸುವ ಅದ್ಭುತ ಕವಿತೆಯಾಗಿದ್ದರೆ, ಕೊನೆಯ ನಾಲ್ಕು ಚರಣಗಳು ದೇಶವನ್ನು ‘ದಶಪ್ರಹರಣ ಧಾರಿಣಿ’ (ಹತ್ತು ಶಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದ ಕಾಳಿ) ಎಂದು ಬಣ್ಣಿಸುತ್ತವೆ.
- 1937ರ ರಾಷ್ಟ್ರನಾಯಕರ ನಿರ್ಧಾರ: ಈ ಗೀತೆಯು ಒಂದು ಧರ್ಮದ ದೇವತೆಯ ಸ್ತುತಿಯಾಗಿ ಬದಲಾಗುವುದನ್ನು ಅಂದಿನ ರಾಷ್ಟ್ರನಾಯಕರಾದ ಸರ್ದಾರ್ ಪಟೇಲ್, ಸುಭಾಷ್ ಚಂದ್ರ ಬೋಸ್ ಮತ್ತು ಜವಾಹರಲಾಲ್ ನೆಹರು ಅರಿತಿದ್ದರು. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಅವರು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಏಕತೆಗಾಗಿ ವಿವಾದಾತ್ಮಕ ಭಾಗಗಳನ್ನು ಕೈಬಿಟ್ಟು ಮೊದಲ ಎರಡು ಚರಣಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಬಳಸಲು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದ್ದರು. ಇಂದಿನ ಸರ್ಕಾರ ಅಂದಿನ ಮಹಾಪುರುಷರ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನೇ ಕಡೆಗಣಿಸಿರುವುದು ವಿಪರ್ಯಾಸ.
- ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಹಕ್ಕುಗಳ ಉಲ್ಲಂಘನೆ: ಸಂವಿಧಾನದ ವಿಧ 25ರ ಪ್ರಕಾರ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ತಮ್ಮ ಧರ್ಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸುವ ಹಕ್ಕಿದೆ. ಇಸ್ಲಾಂ ಸೇರಿದಂತೆ ಕೆಲವು ಧರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ವಿಗ್ರಹಾರಾಧನೆಗೆ ಅಥವಾ ದೇವತೆಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ದೇಶವನ್ನು ಪೂಜಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲ. ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಕಾಳಿ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಒಳಗೊಂಡ ಗೀತೆಯನ್ನು ಹಾಡಲೇಬೇಕು ಎಂದು ಒತ್ತಾಯಿಸುವುದು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಧಾರ್ಮಿಕ ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ಸಂವಿಧಾನದ ಆಶಯಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿದೆ.
‘ಆನಂದಮಠ’ ಕಾದಂಬರಿಯ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಮತ್ತು ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ
ಬಂಕಿಮಚಂದ್ರ ಚಟರ್ಜಿಯವರು 1882 ರಲ್ಲಿ ಬರೆದ ‘ಆನಂದಮಠ’ ಕಾದಂಬರಿಯು ಭಾರತೀಯ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿ ಮತ್ತು ಅಷ್ಟೇ ವಿವಾದಾತ್ಮಕ ಕೃತಿಯಾಗಿದೆ.
1. ಸನ್ಯಾಸಿ ದಂಗೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆ
ಕಾದಂಬರಿಯು 1770 ರ ದಶಕದ ಬಂಗಾಳದ ಭೀಕರ ಬರಗಾಲ ಮತ್ತು ಸನ್ಯಾಸಿ ದಂಗೆಯನ್ನು ಆಧರಿಸಿದೆ. ಈ ದಂಗೆಯು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಈಸ್ಟ್ ಇಂಡಿಯಾ ಕಂಪನಿಯ ಲೂಟಿ ಮತ್ತು ತೆರಿಗೆ ವಸೂಲಿಯ ವಿರುದ್ಧ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳು ಮತ್ತು ಫಕೀರರು ನಡೆಸಿದ ಹೋರಾಟವಾಗಿತ್ತು.
2. ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿನ ‘ಶತ್ರು’ ಯಾರು?
ಆನಂದಮಠದ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುವ ಕಟು ಸತ್ಯವೆಂದರೆ, ಈ ಕಾದಂಬರಿಯು ಬ್ರಿಟಿಷರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅಂದಿನ ಮುಸ್ಲಿಂ ಆಡಳಿತಗಾರರನ್ನು (ನವಾಬರನ್ನು) ಶತ್ರುಗಳಂತೆ ಬಿಂಬಿಸಿದೆ.
ಸಾಂಕೇತಿಕತೆ: ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳು ಮುಸ್ಲಿಂ ಆಡಳಿತವನ್ನು ಅಂತ್ಯಗೊಳಿಸಿ, ಬ್ರಿಟಿಷರ ಆಡಳಿತವನ್ನು “ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಬಂದ ದೈವದತ್ತ ವ್ಯವಸ್ಥೆ” ಎಂದು ಸ್ವಾಗತಿಸುವ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳಿವೆ.
ವಂದೇ ಮಾತರಂ ಮತ್ತು ದೇವತೆ: ‘ವಂದೇ ಮಾತರಂ’ ಗೀತೆಯು ಕಾದಂಬರಿಯ ಭಾಗವಾಗಿದ್ದು, ಇದರಲ್ಲಿ ದೇಶವನ್ನು ದುರ್ಗೆ ಮತ್ತು ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಆರಾಧಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕವಾಗಿ ಹಿಂದೂ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಗೆ ಪ್ರೇರಣೆ ನೀಡಿದರೆ, ಏಕದೇವೋಪಾಸನೆಯನ್ನು ನಂಬುವ ಇಸ್ಲಾಂ ಧರ್ಮದ ಅನುಯಾಯಿಗಳಿಗೆ ಇದು ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕವಾಗಿ ಒಪ್ಪುವುದು ಕಷ್ಟಕರವಾಯಿತು.
3. ರಾಜಕೀಯ ಬಳಕೆ ಮತ್ತು ವಿವಾದ
1937 ರಲ್ಲಿ ಈ ಗೀತೆಯ ಕಡ್ಡಾಯದ ಬಗ್ಗೆ ವಿವಾದ ಉಂಟಾದಾಗ, ಭಾರತೀಯ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ (ಪಟೇಲ್ ಮತ್ತು ಬೋಸ್ ಸಮಿತಿ) ಒಂದು ಮಧ್ಯಮ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿತು:
ಗೀತೆಯ ಮೊದಲ ಎರಡು ಚರಣಗಳು ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ವರ್ಣಿಸುವುದರಿಂದ ಅವುಗಳನ್ನು ‘ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಗೀತೆ’ ಎಂದು ಅಂಗೀಕರಿಸಲಾಯಿತು.
ಉಳಿದ ನಾಲ್ಕು ಚರಣಗಳಲ್ಲಿನ ವಿಗ್ರಹಾರಾಧನೆಯ ಅಂಶಗಳು ಸರ್ವಧರ್ಮ ಸಮನ್ವಯಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿವೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಕಡ್ಡಾಯಗೊಳಿಸುವುದರಿಂದ ಕೈಬಿಡಲಾಯಿತು.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: ಮೋದಿ ಸರ್ಕಾರದ ʻದೇಶಭಕ್ತಿʼ ಮುಖವಾಡ ಕಳಚಿದ ನರವಾಣೆ; ಪ್ರತಿ ಪುಟದಲ್ಲೂ ಸ್ಫೋಟಕ ಮಾಹಿತಿ!
4. ರಾಜಕೀಯ ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆ: ‘ಮುಟ್ಟಾಳತನ’ಕ್ಕೆ ಬೀಳದಿರಿ
ಸರ್ಕಾರದ ಈ ನಡೆಯ ಹಿಂದಿರುವ ಅಸಲಿ ಉದ್ದೇಶವೇನೆಂದರೆ, ಜನರ ಗಮನವನ್ನು ‘ಅಕ್ಕಿ-ಬೇಳೆ-ಉದ್ಯೋಗ-ಗಡಿ ಭದ್ರತೆ’ಯಿಂದ ಮರಳಿಸಿ ‘ಹಿಂದೂ-ಮುಸ್ಲಿಂ’ ವಿವಾದದತ್ತ ತಿರುಗಿಸುವುದು.
- ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಬಳಕೆ: ಪತ್ರಿಕೆ ಮತ್ತು ಟಿವಿಗಳಲ್ಲಿ ವಂದೇ ಮಾತರಂ ಬಗ್ಗೆ ದಿನವಿಡೀ ಚರ್ಚೆ ನಡೆದರೆ, ಅಮೆರಿಕಾ ಒಪ್ಪಂದದಂತಹ ಗಂಭೀರ ಆರ್ಥಿಕ ಹಿನ್ನಡೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಜನ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಆಡಳಿತ ವರ್ಗದ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರವೇ?
- ದೇಶದ್ರೋಹದ ಹಣೆಪಟ್ಟಿ: ಯಾರಾದರೂ ಈ ಕಡ್ಡಾಯವನ್ನು ತಾರ್ಕಿಕವಾಗಿ ವಿರೋಧಿಸಿದರೆ, ಅವರನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ‘ದೇಶದ್ರೋಹಿ’ ಎಂದು ಹಣೆಪಟ್ಟಿ ಕಟ್ಟಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ದಾಳಿ ಮಾಡುವುದು ಸುಲಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷಗಳನ್ನು ಇಕ್ಕಟ್ಟಿಗೆ ಸಿಲುಕಿಸುವ ಮತ್ತು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರನ್ನು ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಉದ್ರೇಕಿಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಸಂಚಾಗಿರಬಹುದೆ?
ಗಮನ ಹರಿಸಬೇಕಾದ ಅಸಲಿ ವಿಷಯಗಳೇನು?
ಇಂದು ಸರ್ಕಾರವು ‘ಆನಂದಮಠ’ದ ಪೂರ್ಣ ಗೀತೆಯನ್ನು ಕಡ್ಡಾಯಗೊಳಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಕೇವಲ ದೇಶಪ್ರೇಮಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಮೇಲೆ ತಿಳಿಸಿದ ಆರ್ಥಿಕ ವೈಫಲ್ಯಗಳನ್ನು ಮರೆಮಾಚಲು ಎಂಬುದು ಅನುಮಾನ ಛಾಯೆ ದಟ್ಟವಾಗಿದೆ.
ನಮ್ಮ ಗಡಿಗಳು ಅಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿರುವಾಗ (ಗಾಲ್ವಾನ್), ನಮ್ಮ ರೈತರು ಅಮೆರಿಕಾದ ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ನೀತಿಗಳಿಗೆ ಬಲಿಯಾಗುತ್ತಿರುವಾಗ, ನಮ್ಮ ಯುವಕರು ನಿರುದ್ಯೋಗಿಗಳಾಗಿರುವಾಗ ಕೇವಲ ಒಂದು ಗೀತೆಯನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಹಾಡಿಸುವುದರಿಂದ ದೇಶದ ಉದ್ಧಾರ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಿಜವಾದ ‘ವಂದೇ ಮಾತರಂ’ ಎಂದರೆ ಈ ದೇಶದ ನೆಲ, ಜಲ ಮತ್ತು ಇಲ್ಲಿನ ದುಡಿಯುವ ವರ್ಗದ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಾಪಾಡುವುದೇ?
“ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಅರಿಯದವನು ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಮರುಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ರಾಜಕೀಯ ಲಾಭಕ್ಕೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವವನು ದೇಶದ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಅಪಾಯಕ್ಕೆ ತಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.”
ದೇಶಪ್ರೇಮ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಗೀತೆಗೆ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲುವುದಲ್ಲ
ದೇಶಭಕ್ತಿ ಎಂಬುದು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಹೇರುವ ಅಥವಾ ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಹಾಡಿಸುವ ಸಂಗತಿಯಲ್ಲ; ಅದು ಹೃದಯದ ಆಳದಿಂದ ಬರಬೇಕಾದ ಭಾವನೆ. ನಿಜವಾದ ದೇಶಪ್ರೇಮ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಗೀತೆಗೆ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲುವುದಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ:
- ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಭೂಮಿ ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ಆಕ್ರೋಶ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವುದು.
- ನಮ್ಮ ರೈತರು ಮತ್ತು ಕಾರ್ಮಿಕರು ವಿದೇಶಿ ಒಪ್ಪಂದಗಳಿಂದ ಬೀದಿಪಾಲಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದು.
- ಸಂವಿಧಾನದ ಆಶಯಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡುವುದು.
ಭಾವನಾತ್ಮಕ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟು ಜನರ ಜೇಬಿಗೆ ಕತ್ತರಿ ಹಾಕುವ ಮತ್ತು ದೇಶದ ಸಾರ್ವಭೌಮತ್ವವನ್ನು ಮಾರಾಟ ಮಾಡುವ ರಾಜಕಾರಣದ ಬಗ್ಗೆ ನಾವು ಎಚ್ಚರದಿಂದಿರಬೇಕು. ಸಂವಿಧಾನದ ಆಶಯಗಳನ್ನು ಬಲಿಕೊಟ್ಟು ಪಡೆಯುವ ದೇಶಭಕ್ತಿ ಯಾರಿಗೂ ಹಿತವಲ್ಲ. ನೆನಪಿಡಿ, ಗೀತೆಯ ಕಡ್ಡಾಯದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಈ ಹೊಗೆಯಾಡುವ ವಿವಾದದ ಹಿಂದೆ, ದೇಶದ ಅಡಿಪಾಯವನ್ನೇ ಅಲ್ಲಾಡಿಸುವ ಆರ್ಥಿಕ ಮತ್ತು ರಕ್ಷಣಾತ್ಮಕ ವೈಫಲ್ಯಗಳಿವೆ.
ಈ ಲೇಖನದ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯವೇನು? ದೇಶಪ್ರೇಮದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಈ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಸರಿಯೇ? ಕಾಮೆಂಟ್ ಮಾಡಿ ಮತ್ತು ಈ ಸತ್ಯಾಂಶಗಳನ್ನು ಶೇರ್ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಜಾಗೃತಿ ಮೂಡಿಸಿ.
