ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಶವಯಾತ್ರೆ ಮತ್ತು ರಸ್ತೆಗೆ ಬಿದ್ದ ಯುವ ಭಾರತ

NEET Scam: ಜುಲೈ 20, 2026—ಭಾರತದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಇದೊಂದು ಕಪ್ಪು ದಿನವಾಗಿ ದಾಖಲಾಗಲಿದೆ. ದೇಶದ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ರೂಪಿಸಬೇಕಾದ ಸಂಸತ್ತಿನ ಮುಂಗಾರು ಅಧಿವೇಶನ ಒಂದು ಕಡೆ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅದೇ ಸಂಸತ್ತಿನ ಹೆಬಾಗಿಲಿನಲ್ಲಿ ದೇಶದ ಅಸಲಿ ಭವಿಷ್ಯವಾದ ಯುವಜನತೆ ಮತ್ತು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ರಕ್ತ ಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು! ‘ಕಾಕ್ರೋಚ್ ಜನತಾ ಪಾರ್ಟಿ’ (CJP) ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಜಂತರ್ ಮಂತರ್‌ನಿಂದ ಆರಂಭವಾದ ‘ಸಂಸತ್ ಚಲೋ’ ಪ್ರತಿಭಟನೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ರಾಜಕೀಯ ರ‍್ಯಾಲಿಯಲ್ಲ; ಇದು ದೇಶದ ಭ್ರಷ್ಟ, ನಿಷ್ಕಪಟ ಮತ್ತು ಸಂವೇದನಾ ರಹಿತ ಆಡಳಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಯುವಸಮುದಾಯದ ಒಡಲಾಳದಿಂದ ಸಿಡಿದು ಬಂದ ಉಗ್ರ ಆಕ್ರೋಶದ ಜ್ವಾಲಾಮುಖಿ. ಅಧಿಕಾರದ ಮದದಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಿರುವ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ತಮ್ನ ಹಕ್ಕುಗಳಿಗಾಗಿ ಹೋರಾಡುವ ಯುವಶಕ್ತಿ ದೇಶದ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಶತ್ರುವಿನಂತೆ ಕಂಡಿರುವುದು ಇಂದಿನ ದುರಂತ.

ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೆಂಬ ಮಾಫಿಯಾ ಮತ್ತು ನೀಟ್ (NEET) ಹಗರಣದ ಕರಾಳ ಮುಖ

ಈ ತೀವ್ರ ಆಕ್ರೋಶಕ್ಕೆ ಮೂಲ ಕಾರಣ, ದೇಶದ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲೇ ನಡೆದಿರುವ ಅತ್ಯಂತ ನಾಚಿಕೆಗೇಡಿನ ಮತ್ತು ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಹಗರಣವಾದ ‘NEET-UG ಪತ್ರಿಕೆ ಸೋರಿಕೆ’ (NEET Scam). ಲಕ್ಷಾಂತರ ಬಡ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಹಗಲಿರುಳು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು, ತಮ್ಮ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯ ಜೀವಮಾನದ ಗಳಿಕೆಯನ್ನು ಪಣಕ್ಕಿಟ್ಟು ಓದಿದ ಪರೀಕ್ಷೆಯು ಭ್ರಷ್ಟ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಮತ್ತು ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಪಾಲಿಗೆ ದುಡ್ಡು ಮಾಡುವ ದಂದೆಯಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿದೆ.

• ಖಾರವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ: ಕೇವಲ 14-15 ವರ್ಷದ ಹದಿಹರೆಯದ ಮಕ್ಕಳು ಮೆಡಿಕಲ್ ಸೀಟಿಗಾಗಿ ಪುಸ್ತಕ ಹಿಡಿಯಬೇಕಾದ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, ದೆಹಲಿಯ ರಸ್ತೆಗಿಳಿದು “ನಮ್ಮ ಕನಸುಗಳ ಕೊಲೆ ಮಾಡಬೇಡಿ” ಎಂದು ಕಣ್ಣೀರಿಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಈ ದೇಶದ ಆಡಳಿತಗಾರರಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಪ್ರಜ್ಞೆ ಎಂಬುದೇ ಇಲ್ವೇ?
• ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ನರಮೇಧ: ಪರೀಕ್ಷಾ ಅಕ್ರಮದಿಂದ ಬೇಸತ್ತು, ಭವಿಷ್ಯ ಕತ್ತಲಾಯಿತು ಎಂದು ದೇಶದ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯಲ್ಲ, ಸರ್ಕಾರದ ವೈಫಲ್ಯ ಮಾಡಿದ ಸಾಂಸ್ಥಿಕ ಕೊಲೆಗಳು! ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಸಿಜೆಪಿ ಪ್ರತಿಭಟನಾಕಾರರು ಮೃತಪಟ್ಟ ಪ್ರತಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೂ ತಲಾ 1 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ಪರಿಹಾರ ನೀಡಲೇಬೇಕು ಮತ್ತು ಈ ಹಗರಣದ ಸಂಪೂರ್ಣ ನೈತಿಕ ಹೊಣೆ ಹೊತ್ತು ಶಿಕ್ಷಣ ಸಚಿವ ಧರ್ಮೇಂದ್ರ ಪ್ರಧಾನ್ ತಕ್ಷಣವೇ ರಾಜೀನಾಮೆ ನೀಡಿ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕು ಎಂದು ಗುಡುಗಿದ್ದಾರೆ.

ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: ಬ್ರಿಟಿಷರಿಗಿಂತ ಕ್ರೂರವಾಯಿತೇ ಕೇಂದ್ರದ ಧೋರಣೆ? ವಾಂಗ್ಚುಕ್ ಹೋರಾಟ ಹತ್ತಿಕ್ಕಿದ ದೆಹಲಿ ಗದ್ದುಗೆಯ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರ!

ಪೊಲೀಸ್ ದೌರ್ಜನ್ಯ: ಶಾಂತಿಯುತ ಹೋರಾಟದ ಮೇಲೆ ಬಲಪ್ರಯೋಗದ ಅಟ್ಟಹಾಸ

NEET Scam ವಿರುದ್ಧದ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸಿದ ರೀತಿ ಸರ್ಕಾರದ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿ ಧೋರಣೆಯನ್ನು ಅರೆಬೆತ್ತಲಾಗಿಸಿದೆ. ಸಂಸತ್ತಿನಿಂದ ಕೇವಲ 200 ಮೀಟರ್ ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ರೈಸಿನಾ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಪ್ರೆಸ್ ಕ್ಲಬ್ ಆಫ್ ಇಂಡಿಯಾ ಬಳಿ ಪೊಲೀಸರು ವರ್ತಿಸಿದ ರೀತಿ, ಅವರು ದೇಶದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮೇಲೋ ಅಥವಾ ಗಡಿಯಲ್ಲಿರುವ ಶತ್ರುಗಳ ಮೇಲೋ ಹೋರಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೋ ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ಮೂಡಿಸುವಂತಿತ್ತು.

• ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಕಟು ವಾಸ್ತವ: ಶಾಂತಿಯುತವಾಗಿ ಮಾರ್ಚ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮೇಲೆ ದೆಹಲಿ ಪೊಲೀಸರು ಮೃಗೀಯವಾಗಿ ಮುಗಿಬಿದ್ದರು. ಬೂಟುಗಾಲಿನಿಂದ ಒದ್ದು, ಲಾಠಿಗಳಿಂದ ತಲೆಯನ್ನು ಸೀಳಿ, ರಕ್ತ ಹರಿಸಲಾಯಿತು. ಅಷ್ಟೂ ಸಾಲದೆಂಬಂತೆ ಕಣ್ಣು ಉರಿಯುವ ಅಶ್ರುವಾಯು (Tear Gas) ಶೆಲ್‌ಗಳನ್ನು ಇಡೀ ಗುಂಪಿನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಯೋಗಿಸಲಾಯಿತು.

ಲಡಾಖ್‌ನ ಧ್ವನಿಯಾದ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಹೋರಾಟಗಾರ ಸೋನಮ್ ವಾಂಗ್‌ಚುಕ್ ಅವರನ್ನು ಸಫ್ದರ್‌ಜಂಗ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಅಕ್ರಮವಾಗಿ ಕೂಡಿಹಾಕಲಾಗಿದೆ. ಅವರ ಬಿಡುಗಡೆಗಾಗಿ ಹೋರಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅವರ ಪತ್ನಿ ಗೀತಾಂಜಲಿ ಆಂಗ್ಮೋ ಅವರ ಮೇಲೆಯೂ ಪೊಲೀಸರು ಹಲ್ಲೆ ನಡೆಸಿದ್ದಾರೆ. ಅಷ್ಟೇ ಏಕೆ, ಪ್ರತಿಭಟನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ಮಗುವೊಂದರ ಮೇಲೂ ಲಾಠಿ ಬಿದ್ದಿದೆ ಎಂದರೆ ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಮಾನವೀಯತೆಯ ಲವಲೇಶವಾದರೂ ಇದೆಯೇ?

ಡಿಜಿಟಲ್ ದಮನ ಮತ್ತು ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಬ್ಲ್ಯಾಕ್‌ಔಟ್: ಹೇಡಿತನದ ಪರಮಾವಧಿ

ಯಾವಾಗ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಆಕ್ರೋಶದ ದೃಶ್ಯಗಳು ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ವೈರಲ್ ಆಗಿ ಸರ್ಕಾರದ ಅಸಲಿ ಮುಖವಾಡ ಕಳಚಿಬೀಳಲು ಆರಂಭವಾಯಿತೋ, ಆಗ ಸರ್ಕಾರ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಅಸ್ತ್ರವನ್ನು ಬಳಸಿತು—ಅದೇ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಸ್ಥಗಿತ (Internet Shutdown)! ದೆಹಲಿಯ ಪ್ರಮುಖ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಸಂಪರ್ಕವನ್ನು ಕಡಿತಗೊಳಿಸುವ ಮೂಲಕ ಸತ್ಯ ಇಡೀ ಜಗತ್ತಿಗೆ ತಿಳಿಯದಂತೆ ಮುಚ್ಚಿಹಾಕುವ ಹೇಡಿತನದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಅಧಿಕಾರಶಾಹಿ (ಸರ್ಕಾರ/ಅಧಿಕಾರಿಗಳು) ಮಾಡಿದೆ.

ಬೆಕ್ಕಿನ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದರೆ ಜಗತ್ತೇ ಕತ್ತಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಬಂದ್ ಮಾಡಿದ ತಕ್ಷಣ ದೆಹಲಿಯ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ರಕ್ತದ ಕಲೆಗಳು ಅಳಿಸಿಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ರಾಜೀವ್ ಚೌಕ್, ಸೆಂಟ್ರಲ್ ಸೆಕ್ರೆಟರಿಯೇಟ್ ಸೇರಿದಂತೆ 5 ಪ್ರಮುಖ ಮೆಟ್ರೋ ನಿಲ್ದಾಣಗಳನ್ನು ಬಂದ್ ಮಾಡಿ ಇಡೀ ನಗರವನ್ನು ಒಂದು ಜೈಲಿನಂತೆ ಪರಿವರ್ತಿಸಿದ್ದು ಸರ್ಕಾರದ ಭೀತಿಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಯುವಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಸರ್ಕಾರ ಎಷ್ಟು ಹೆದರಿದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಈ ಇಡೀ ಭದ್ರತಾ ಕೋಟೆಯೇ ಸಾಕ್ಷಿ.

ಜೆ.ಪಿ. ನಡ್ಡಾ ಅವರ ಭರವಸೆಯ ನಾಟಕ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಇಕ್ಕಟ್ಟು

ಪ್ರತಿಭಟನೆಯ ಕಾವು ದೆಹಲಿಯನ್ನು ಸುಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದಾಗ, ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಣ್ಣಗಾಗಿಸಲು ನಾಟಕೀಯ ಮಾತುಕತೆಯ ದಾಳ ಉರುಳಿಸಲಾಯಿತು. ಸಿಜೆಪಿ ವಕ್ತಾರರಾದ ಸೌರವ್ ದಾಸ್ ಮತ್ತು ಅಶುತೋಷ್ ರಂಕಾ ಅವರನ್ನು ಬಿಜೆಪಿ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಹಾಗೂ ಸಚಿವ ಜೆ.ಪಿ. ನಡ್ಡಾ ಅವರ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ಕರೆಯಿಸಿ, 2 ಗಂಟೆ ಕಾಯಿಸಿ ಕೇವಲ 10 ನಿಮಿಷಗಳ ಮಾತುಕತೆ ನಡೆಸಲಾಯಿತು.

“ನಮ್ಮ ನಾಯಕರೊಂದಿಗೆ ಚರ್ಚಿಸಲು ಸಮಯ ಬೇಕು” ಎಂದು ನಡ್ಡಾ ಹೇಳಿರುವುದು ಕೇವಲ ಕಾಲಹರಣದ ತಂತ್ರವೇ ಹೊರತು ಬೇರೇನಲ್ಲ. ಒಂದು ಕಡೆ ಎಸಿ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಮಾತುಕತೆಯ ಭರವಸೆ ನೀಡುವುದು, ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಮಾಸ್ ಡಿಟೆಂಷನ್ (Mass Detention) ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಜೈಲಿಗಟ್ಟುವುದು—ಇದು ಸರ್ಕಾರದ ಇಬ್ಬಂದಿ ನೀತಿ ಮತ್ತು ನರಿಬುದ್ಧಿಯ ಸಂಕೇತವಾಗಿದೆ.

ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: Supreme Courtನಲ್ಲಿ ರೌಡಿಸಂ? ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರ ಮೇಲೆಯೇ ಕಡತ ಎಸೆದು, ಸಿಜೆಐಗೆ ನಿಂದಿಸಿದ ಅರ್ಜಿದಾರ!

ಈ ಆಕ್ರೋಶದ ಸಂದೇಶವೇನು? (ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಕಪಾಳಮೋಕ್ಷ)

ಈ ಚಳವಳಿ ದೇಶದ ಆಡಳಿತಶಾಹಿಗೆ ಮತ್ತು ಮೂಕಪ್ರೇಕ್ಷಕನಾಗಿರುವ ನಾಗರಿಕ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಕೆಲವು ಕಹಿ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದೆ:

• ಇನ್ನು ಸಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ – ಯುವಜನತೆ ದಡ್ಡರಲ್ಲ: ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆದು ಬರೆದು ಸುಸ್ತಾಗಿರುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಸರ್ಕಾರದ ಟೊಳ್ಳು ಭರವಸೆಗಳ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆ ಹೊರಟುಹೋಗಿದೆ. ಐಸಾ (AISA) ಸಂಘಟನೆಯ ನೇಹಾ, ಮನೀಶ್ ಮತ್ತು ಆಮೀನ್ 23 ದಿನಗಳ ಕಾಲ ನಿರಂತರ ಉಪವಾಸ ಸತ್ಯಾಗ್ರಹ ಕುಳಿತಿದ್ದರೂ ಕಣ್ಣು ಬಿಡದ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಈ ಯುವಕರ ಆಕ್ರೋಶವೇ ತಕ್ಕ ಪಾಠ.
• ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಉಳಿಗಾಲವಿಲ್ಲ: ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಕಟ್ ಮಾಡಿ, ಬ್ಯಾರಿಕೇಡ್ ಹಾಕಿ, ಲಾಠಿ ಬೀಸಿ ಚಳವಳಿಯನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕಬಹುದು ಅಂದುಕೊಂಡರೆ ಅದು ಮುರ್ಖತನ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಹಸಿವು, ನಿರುದ್ಯೋಗದ ನೋವು ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯದ ಆತಂಕ ಲಾವಾರಸದಂತೆ ಸ್ಫೋಟಗೊಂಡಾಗ ಯಾವ ಬ್ಯಾರಿಕೇಡ್‌ಗಳೂ ಅದನ್ನು ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಯುವಶಕ್ತಿಯ ರೋಷಾಗ್ನಿಗೆ ಸರ್ಕಾರ ದಹನವಾಗುವುದು ಖಂಡಿತ!

ಜುಲೈ 20ರ ಈ ದೆಹಲಿಯ ರಣರಂಗ ಕೇವಲ ಒಂದು ಪ್ರತಿಭಟನೆಯಲ್ಲ, ಇದು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಘೋಷಿಸಲಾದ ಯುದ್ಧ. ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಚಿವರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಾ, ಭ್ರಷ್ಟ ಎನ್‌ಟಿಎ (NTA) ಸಂಸ್ಥೆಯನ್ನು ಪೋಷಿಸುತ್ತಾ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಭವಿಷ್ಯದ ಜೊತೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಿರುವ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಇವತ್ತಿನ ಯುವಜನತೆ ಕಪಾಳಮೋಕ್ಷ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಯುವಕರು ಕೇವಲ ವೋಟ್ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಆಗಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ, ಅವರು ತಮ್ಮ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವವರ ಸಿಂಹಾಸನವನ್ನು ಅಲ್ಲಾಡಿಸಬಲ್ಲರು ಎಂಬುದನ್ನು ನಿರೂಪಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಸರ್ಕಾರ ಇಂದಿಗೂ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಂಡು ನೀಟ್ ಹಗರಣದ ಅಪರಾಧಿಗಳನ್ನು ಜೈಲಿಗಟ್ಟಿ, ಸೋನಮ್ ವಾಂಗ್‌ಚುಕ್ ಅವರನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ, ಈ ಆಕ್ರೋಶದ ಜ್ವಾಲೆ ಕೇವಲ ದೆಹಲಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗದೆ ಇಡೀ ದೇಶವನ್ನು ಆವರಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ!