ಭಾರತವು 1947ರಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟಿಷರಿಂದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಪಡೆಯಿತು ಎಂಬುದು ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾಗಿರುವ ಕೇವಲ ಒಂದು ಅಂಕಿಅಂಶವಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತಿದೆಯೇ? 2026ರ ಇಂದಿನ ಜಾಗತಿಕ ರಾಜಕೀಯ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಭಾರತದ ವಿದೇಶಾಂಗ ನೀತಿಯ ದಯನೀಯ ನಡೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ, ನಾವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸ್ವತಂತ್ರರೇ ಅಥವಾ ಅಮೆರಿಕದ ಅಘೋಷಿತ ವಸಾಹತು ರಾಷ್ಟ್ರವೇ ಎಂಬ ಕಟು ಅನುಮಾನ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತ ಭಾರತೀಯನನ್ನೂ ಕಾಡುತ್ತಿದೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಅಮೆರಿಕದ ಹಣಕಾಸು ಸಚಿವ ಸ್ಕಾಟ್ ಬೆಸೆಂಟ್ ಅವರು “ಭಾರತಕ್ಕೆ ರಷ್ಯಾ ತೈಲ ಖರೀದಿಸಲು 30 ದಿನಗಳ ರಿಯಾಯಿತಿ ನೀಡಿದ್ದೇವೆ” ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಒಂದು ಘೋಷಣೆಯು ಭಾರತದ ಪಾಲಿಗೆ ಅಕ್ಷರಶಃ ಒಂದು Diplomatic Surrender ಎನ್ನದೆ ಬೇರೆ ದಾರಿಯಿಲ್ಲ. ಇಂದಿನ ಭಾರತದ ವಿದೇಶಾಂಗ ನೀತಿ ಎಷ್ಟು ನಿಸ್ತೇಜವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಸಾರಲು ಈ ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆ ಸಾಕು. ನಮಗೆ ಬೇಕಾದ ತೈಲವನ್ನು, ನಮಗೆ ಬೇಕಾದ ದೇಶದಿಂದ ಖರೀದಿಸಲು ನಾವೇಕೆ ಇಂದಿಗೂ ವಾಷಿಂಗ್ಟನ್ನ ‘ಅಪ್ಪಣೆ’ಗಾಗಿ ಕಾಯಬೇಕು? ಇದೇನಾ ನಾವು ದಿನಬೆಳಗಾದರೆ ಜಪಿಸುವ ‘ಆತ್ಮನಿರ್ಭರ ಭಾರತ’?
ಅನುಮತಿಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಅವಮಾನ
ಅಮೆರಿಕವು ಮಾರ್ಚ್ 5, 2026 ರೊಳಗೆ ಲೋಡ್ ಆದ ರಷ್ಯಾ ತೈಲವನ್ನು ಖರೀದಿಸಲು ಏಪ್ರಿಲ್ 3 ರವರೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಗಡುವು ನೀಡಿದೆ. ಅಂದರೆ, ಭಾರತವು ತನ್ನ ಇಂಧನ ಅಗತ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅಮೆರಿಕ ವಿಧಿಸುವ ‘ಡೆಡ್ಲೈನ್’ ಒಳಗೆ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಬೇಕು! ಈ ಒಂದು ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ಭಾರತದ ಪಾಲಿನ ದೊಡ್ಡ Diplomatic Surrender ಎಂದು ಕರೆಯಬಹುದು. ಆದರೆ, ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಕೆಲವು ‘ಗೋದಿ ಮೀಡಿಯಾ’ಗಳು (Godi Media) ಇದನ್ನು ಮೋದಿಯವರ ದೊಡ್ಡ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ವಿಜಯ ಎಂಬಂತೆ ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಿವೆ. ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಇದು ವಿಜಯವಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ನಮ್ಮ ಸಾರ್ವಭೌಮತ್ವದ ಶವಪೆಟ್ಟಿಗೆಗೆ ಬಿದ್ದ ಮತ್ತೊಂದು ಮಳೆ. ಒಂದು ದೇಶ ತನ್ನ ಇಂಧನ ಭದ್ರತೆಗಾಗಿ ಪರಕೀಯ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಷರತ್ತುಗಳಿಗೆ ತಲೆಬಾಗುವುದು ಎಂದರೆ, ಆ ದೇಶದ ಆರ್ಥಿಕತೆಯ ರಿಮೋಟ್ ಕಂಟ್ರೋಲ್ ಬೇರೆಯವರ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ ಎಂದರ್ಥ. ಇರಾನ್ ಮತ್ತು ಇಸ್ರೇಲ್ ನಡುವೆ ಯುದ್ಧದ ಭೀತಿ ಇರುವಾಗ, ಜಾಗತಿಕ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ತೈಲ ಬೆಲೆ ಏರುತ್ತಿರುವಾಗ, ಭಾರತ ತನ್ನ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅಮೆರಿಕದ “30 ದಿನಗಳ ಭಿಕ್ಷೆ”ಯನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಬೇಕಾದ ಸ್ಥಿತಿ ಬಂದಿರುವುದು ಅತ್ಯಂತ ನಾಚಿಕೆಗೇಡಿನ ಸಂಗತಿ.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: BJP Strategy: ಮೈತ್ರಿ ಎಂಬ ‘ಸ್ಲೋ ಪಾಯ್ಸನ್’; ಮಿತ್ರಪಕ್ಷಗಳ ಸಮಾಧಿಯ ಮೇಲೆ ಬಿಜೆಪಿ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ?
ವಿಶ್ವಗುರು ಎಂಬ ಬಡಾಯಿ ಮತ್ತು ಮೋದಿಯವರ ಮೌನ
ಪ್ರಧಾನಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರು ಹೋದ ಕಡೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲಾ “ಭಾರತ ವಿಶ್ವಗುರು ಆಗುತ್ತಿದೆ, ಜಗತ್ತು ಭಾರತದತ್ತ ನೋಡುತ್ತಿದೆ” ಎಂದು ಬಡಾಯಿ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ, ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಈ Diplomatic Surrender ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಅವರು ಮೌನವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದು ಯಾಕೆ? ರಷ್ಯಾ-ಉಕ್ರೇನ್ ಸಂಘರ್ಷವಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಮಧ್ಯಪ್ರಾಚ್ಯದ ಉದ್ವಿಗ್ನತೆಯಾಗಲಿ, ಅಮೆರಿಕದ ಏಕಪಕ್ಷೀಯ ಯುದ್ಧ ನೀತಿಯನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಖಂಡಿಸುವ ಎದೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ನಮ್ಮ ಸರ್ಕಾರ ತೋರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಜಾಗತಿಕ ವೇದಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ನಾಯಕರೊಂದಿಗೆ ಫೋಟೋಗಳಿಗೆ ಪೋಸ್ ನೀಡುವುದಷ್ಟೇ ವಿಶ್ವಗುರು ಪಟ್ಟವೇ? ಅಥವಾ ಅಮೆರಿಕದ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ಭಾರತದ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯನ್ನು ಗುಲಾಮಗಿರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸುವುದೇ ಸಾಧನೆಯೇ?
ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟಗಳನ್ನು ತಿರುವಿ ನೋಡಿದರೆ, ಡಾ. ಮನಮೋಹನ್ ಸಿಂಗ್ ಅವರು ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಿದ್ದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಮೆರಿಕದ ಮುಂದೆ ಇಷ್ಟು ಹೀನಾಯವಾಗಿ ಮಂಡಿಯೂರಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಅಮೆರಿಕದ ನೆಲದಲ್ಲೇ ನಿಂತು, ಅವರದ್ದೇ ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಪರಮಾಣು ನೀತಿ ಮತ್ತು ಅಮೆರಿಕದ ದರ್ಪದ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ನಿಲುವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದರು. ಅಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಭಾರತವು ಅಮೆರಿಕದ ಹಾದಿಯನ್ನು ಕುರುಡಾಗಿ ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇಂದು, ಮೋದಿಯವರು ಟ್ರಂಪ್ ಅವರೊಂದಿಗೆ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಗೆಳೆತನದ ಪ್ರದರ್ಶನ ನೀಡುತ್ತಾರೆಯೇ ಹೊರತು, ಭಾರತದ ಸಾರ್ವಭೌಮತ್ವಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕೆಯಾದಾಗ ತುಟಿ ಬಿಚ್ಚುತ್ತಿಲ್ಲ. ರಷ್ಯಾದಿಂದ ತೈಲ ಖರೀದಿಸುವಾಗ ಅಮೆರಿಕದ “ವೈವರ್” (Waiver) ಬೇಕು ಎನ್ನುವುದಾದರೆ, ನಮ್ಮ ವಿದೇಶಾಂಗ ಸಚಿವಾಲಯದ ಗತ್ತು ಮತ್ತು ಘನತೆ ಎಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣು ಪಾಲಾಯಿತು?
ಯುದ್ಧದ ಕಾರ್ಮೋಡ ಮತ್ತು ಅನಿಶ್ಚಿತ ಭವಿಷ್ಯ
ಇಂದು ಜಗತ್ತು ಯುದ್ಧದ ಕಾರ್ಮೋಡದಲ್ಲಿದೆ. ಇರಾನ್ ಮೇಲೆ ಹಗೆ ಸಾಧಿಸುತ್ತಿರುವ ಇಸ್ರೇಲ್ ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ಕುಮ್ಮಕ್ಕು ನೀಡುತ್ತಿರುವ ಅಮೆರಿಕದ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಖಂಡಿಸುವ ಧೈರ್ಯ ಭಾರತಕ್ಕಿಲ್ಲವೇಕೆ? ರಷ್ಯಾ ನಮಗೆ ಅಗ್ಗದ ದರದಲ್ಲಿ ತೈಲ ನೀಡುತ್ತಿರುವುದು ನಮ್ಮ ಆರ್ಥಿಕ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇರಬಹುದು, ಆದರೆ ಆ ವ್ಯವಹಾರವನ್ನು ಯಾರ ಹಂಗೂ ಇಲ್ಲದೆ ನಿರ್ಧರಿಸುವ ಪೂರ್ಣ ಅಧಿಕಾರ ನಮಗಿರಬೇಕು. ಅಮೆರಿಕ ತನ್ನ ‘ದೊಡ್ಡಣ್ಣ’ನ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯನ್ನು ತೋರುತ್ತಾ ನಮಗೆ ಕಾಲಮಿತಿ ವಿಧಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ನಮ್ಮ ಸರ್ಕಾರ ಅದನ್ನು ಮೌನವಾಗಿ ಶಿರಸಾವಹಿಸಿ ಪಾಲಿಸುತ್ತಿದೆ. ಇದು ನಾವು ಬ್ರಿಟಿಷರ ಕಾಲದ ಈಸ್ಟ್ ಇಂಡಿಯಾ ಕಂಪನಿಯ ಆಳ್ವಿಕೆಗೆ ಮರಳುತ್ತಿದ್ದೇವೇನೋ ಎಂಬ ಆತಂಕ ಮೂಡಿಸುತ್ತಿದೆ. ಆರ್ಥಿಕ ಗುಲಾಮಗಿರಿ ಎಂಬುದು ಭೌಗೋಳಿಕ ಗುಲಾಮಗಿರಿಗಿಂತಲೂ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಎಂಬುದು ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲವೇ?
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: Pentagon Warning: ದೊಡ್ಡಣ್ಣನ ಬತ್ತಳಿಕೆ ಖಾಲಿ? 10 ದಿನದ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ನಡುಗಿದೆಯೇ ಟ್ರಂಪ್ ಪಡೆ?
ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ನಾಚಿಕೆಗೇಡಿನ ಬ್ಯಾಟಿಂಗ್
ದೇಶದ ಪ್ರಮುಖ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಇಂದು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಧ್ವನಿಯಾಗುವ ಬದಲು ಸರ್ಕಾರದ ಪೇಯ್ಡ್ ವಕ್ತಾರರಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿವೆ. ಅಮೆರಿಕದ ಈ 30 ದಿನಗಳ ವಿನಾಯಿತಿಯನ್ನು “ಮೋದಿಯವರ ಮಾಸ್ಟರ್ ಸ್ಟ್ರೋಕ್” ಎಂದು ಬಣ್ಣಿಸುತ್ತಿರುವ ಈ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಿಗೆ, ಇದರಲ್ಲಿರುವ ಪಾರತಂತ್ರ್ಯದ ಕಹಿಸತ್ಯ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲವೇ? ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಮತ್ತು ಡೀಸೆಲ್ ಬೆಲೆಗಳು ಗಗನಕ್ಕೇರುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅಗ್ಗದ ತೈಲ ತರಲು ಪರಕೀಯರ ಅನುಮತಿ ಬೇಕೆಂಬ ನಾಚಿಕೆಗೇಡಿನ ವಿಚಾರವನ್ನು ಇವರು ಮುಚ್ಚಿಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ದೇಶದ ಸಾರ್ವಭೌಮತ್ವ ಹರಾಜಾಗುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಬಿಂಬವನ್ನು (Image) ಬೆಳೆಸಲು ಇಡೀ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದ ನೈತಿಕತೆಯನ್ನೇ ಬಲಿ ಕೊಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಈ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಭಜನೆ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಇಳಿದಿರುವುದು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ದುರಂತ.
President Trump’s energy agenda has resulted in oil and gas production reaching the highest levels ever recorded.
To enable oil to keep flowing into the global market, the Treasury Department is issuing a temporary 30-day waiver to allow Indian refiners to purchase Russian oil.…
— Treasury Secretary Scott Bessent (@SecScottBessent) March 6, 2026
ಆರ್ಥಿಕ ಹೊರೆ ಮತ್ತು ಅನಿಶ್ಚಿತತೆ
ಏಪ್ರಿಲ್ 3ರ ನಂತರ ಭಾರತದ ಸ್ಥಿತಿ ಏನು? ಅಮೆರಿಕ ಮತ್ತೆ ವಿನಾಯಿತಿ ನೀಡದಿದ್ದರೆ ನಾವು ರಷ್ಯಾದ ತೈಲವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕೇ? ಅಥವಾ ಅಮೆರಿಕ ಹೇಳಿದಂತೆ ದುಬಾರಿ ದರದಲ್ಲಿ ಅವರದ್ದೇ ತೈಲವನ್ನೇ ಖರೀದಿಸಬೇಕೇ? ನಮ್ಮ ತೈಲ ಸಂಸ್ಕರಣಾ ಘಟಕಗಳು (Refineries) ಈಗ ಸಂಕಷ್ಟದಲ್ಲಿವೆ. ಬೆಲೆ ಸ್ಥಿರತೆ ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ಒಂದು ತಿಂಗಳಿಗಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತವೇ? ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಇಂಧನ ನೀತಿಯನ್ನು ರೂಪಿಸುವಲ್ಲಿ ಮೋದಿಯವರ ಸರ್ಕಾರ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿಫಲವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಈ 30 ದಿನಗಳ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ‘ರಿಲೀಫ್’ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದೆ. ಇದು ಸರ್ಕಾರದ ದೂರದೃಷ್ಟಿಯ ಕೊರತೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ಅಮೆರಿಕದ ಎದುರು ಇರುವ ಅಸಹಾಯಕತೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: Israel-Iran War: ಪೆಟ್ರೋಲ್, ಗ್ಯಾಸ್ ದರ ಭಾರೀ ಏರಿಕೆ? ಭಾರತಕ್ಕೆ ಯುದ್ಧದ ಬಿಸಿ!
ಎಚ್ಚರಗೊಳ್ಳುವ ಕಾಲ ಬಂದಿದೆ
ಭಾರತವು ಅಮೆರಿಕದ ಜೇಬಿನೊಳಗಿರುವ ಸಣ್ಣ ರಾಷ್ಟ್ರವಲ್ಲ. ನಾವು 140 ಕೋಟಿ ಜನರ ಹೆಮ್ಮೆಯ ದೇಶ. ನಮಗೆ ಬೇಕಾದ್ದನ್ನು ನಾವು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುವ ಹಕ್ಕು ನಮ್ಮ ಸಂವಿಧಾನ ನಮಗೆ ನೀಡಿದೆ. ಆದರೆ, ಪ್ರಸಕ್ತ ಸರ್ಕಾರದ ಅತಿರೇಕದ ಅಮೆರಿಕದ ಪೂಜೆ ಮತ್ತು ದೇಶದ ಆಂತರಿಕ ನಿರ್ಧಾರಗಳಲ್ಲಿ ವಾಷಿಂಗ್ಟನ್ನ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪವನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಕ್ಷಮ್ಯ.
ವಿಶ್ವಗುರು ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ಚುನಾವಣಾ ಭಾಷಣದ ಪದವಾಗಬಾರದು. ಅದು ಕಾರ್ಯರೂಪಕ್ಕೆ ಬರಬೇಕಾದರೆ, ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ “ನಮ್ಮ ದೇಶದ ವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲಿ ನೀವು ತಲೆ ಹಾಕಬೇಡಿ” ಎಂದು ಹೇಳುವ ಎದೆಗಾರಿಕೆ ಬೇಕು. ಡಾ. ಮನಮೋಹನ್ ಸಿಂಗ್ ಅವರಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಧೈರ್ಯ ಮೋದಿಯವರಿಗೆ ಬರಲಿ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಭಾರತವು ಕೇವಲ ನಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ, ನಿರ್ಧಾರಗಳಲ್ಲಿ ಅಮೆರಿಕದ ‘ವಸಾಹತು’ ಅಥವಾ ‘Satellite State’ ಆಗಿಯೇ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಸ್ವಾಭಿಮಾನವನ್ನು ಅಮೆರಿಕದ ಡಾಲರ್ ಎದುರು ಅಡವಿಡುವುದು ಕೂಡಲೇ ನಿಲ್ಲಲಿ.
