Narendra Modi: ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟಗಳನ್ನು ತಿರುವಿ ಹಾಕಿದಾಗ ನಮಗೆ ಚಕ್ರವರ್ತಿ ನೀರೋನ ಕ್ರೌರ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅವನ ‘ಉದಾಸೀನತೆ’ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ತನ್ನ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ರಾಜಧಾನಿ ರೋಮ್ ಬೆಂಕಿಯ ಜ್ವಾಲೆಗೆ ಆಹುತಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಜನಸಾಮಾನ್ಯರು ಪ್ರಾಣಭಯದಿಂದ ಚೀರುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಆ ಚಕ್ರವರ್ತಿ ಅರಮನೆಯ ಉಪ್ಪರಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ಪಿಟೀಲು ನುಡಿಸುತ್ತಾ ಆನಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದನಂತೆ. ಇಂದು 21ನೇ ಶತಮಾನದ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಮುಖವಾಡದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಅಂತಹದ್ದೇ ಒಂದು ‘ನವ-ನೀರೋ’ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆಯುತ್ತಿದೆಯೇ ಎಂಬ ಸಂಶಯ ಕಾಡುತ್ತಿದೆ. ದೇಶದ ಆರ್ಥಿಕತೆ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಾಮರಸ್ಯ ಮತ್ತು ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಮೌಲ್ಯಗಳು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಕುಸಿಯುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಆಡಳಿತದ ಉನ್ನತ ಪೀಠದಲ್ಲಿರುವವರು ಮಾತ್ರ ‘ಕ್ಯಾಮೆರಾ’ ಮತ್ತು ‘ಕ್ಯಾನ್ವಾಸ್’ಗಳ ನಡುವೆ ಕಳೆದುಹೋಗಿದ್ದಾರೆ.
ಪ್ರಚಾರದ ಅಮಲು ಮತ್ತು ಆಡಳಿತದ ವೈಫಲ್ಯ
ಇಂದಿನ ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಆಡಳಿತ ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ಒಂದು ‘ಇವೆಂಟ್ ಮ್ಯಾನೇಜ್ಮೆಂಟ್’ ಆಗಿ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಯವರು (Narendra Modi) ಅಸ್ಸಾಂನ ಚಹಾ ತೋಟಗಳಲ್ಲಿ ರೀಲ್ಸ್ ಮಾಡುವುದು, ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ರೋಡ್ ಶೋ ನಡೆಸುವುದು ಅಥವಾ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಚುನಾವಣೆಗಳಿಗೂ ಸಕಲ ಸರ್ಕಾರಿ ಯಂತ್ರದೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಚಾರಕ್ಕೆ ಇಳಿಯುವುದು ಅವರ ಅಧಿಕಾರದ ಹಪಹಪಿಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬ ದೇಶದ ನಾಯಕನಿಗೆ ಗಡಿಭಾಗದ ಉದ್ವಿಗ್ನತೆಗಿಂತ, ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ರೂಪಾಯಿಯ ಕುಸಿತಕ್ಕಿಂತ ಅಥವಾ ದೇಶದ ಆಟೋ ಚಾಲಕರು ಮತ್ತು ಗೃಹಿಣಿಯರು ಗ್ಯಾಸ್ ಬೆಲೆ ಏರಿಕೆಯಿಂದ ಪಡುತ್ತಿರುವ ಸಂಕಷ್ಟಕ್ಕಿಂತ ‘ಚುನಾವಣಾ ಗೆಲುವು’ ಮುಖ್ಯವಾಗುವುದು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ದುರಂತ.
ದೇಶದ ವಿದೇಶಾಂಗ ನೀತಿಯು ಇಂದು ಅತಂತ್ರ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಉಕ್ರೇನ್-ರಷ್ಯಾ ಅಥವಾ ಇಸ್ರೇಲ್-ಪ್ಯಾಲೆಸ್ತೀನ್ ಸಂಘರ್ಷಗಳ ನಡುವೆ ಭಾರತದ ನಿಲುವುಗಳು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಮೇಲೆ ಆರ್ಥಿಕ ಹೊರೆಯಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸುತ್ತಿವೆ. ಆದರೆ, ಈ ಸಂಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಪರಿಹರಿಸುವ ಬದಲು ಪ್ರಧಾನಿಯವರು ಕೇವಲ ‘ಉತ್ಸವಮೂರ್ತಿ’ಯಂತೆ ಬಿಂಬಿತವಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಹಿಂದೆ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿರುವ ಶೇ. 2ರಷ್ಟು ಪ್ರಭಾವಿ ಶಕ್ತಿಗಳು ದೇಶದ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಲೂಟಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಪ್ರಧಾನಿಯವರು ಮಾತ್ರ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವೇದಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಭಾಷಣಗಳ ಮೂಲಕ ಜನರ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
At a tea garden in Dibrugarh this morning, got a glimpse of the culture of tea garden families. Their contribution to Assam’s progress is unparalleled. Here are the highlights…. pic.twitter.com/YrPuIrzWk4
— Narendra Modi (@narendramodi) April 1, 2026
ಭರವಸೆಗಳ ಸಮಾಧಿ ಮತ್ತು ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಅಸ್ತ್ರ
ಕಳೆದ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಆಡಳಿತವನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಅವಲೋಕಿಸಿದರೆ ನಮಗೆ ಕಾಣುವುದು ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಭರವಸೆಗಳ ಸಮಾಧಿ ಮಾತ್ರ. ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಎರಡು ಕೋಟಿ ಉದ್ಯೋಗ ನೀಡುವ ಭರವಸೆ ಏನಾಯಿತು? ಕಪ್ಪು ಹಣ ತಂದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಖಾತೆಗೆ 15 ಲಕ್ಷ ಹಾಕುವ ಮಾತು ಎಲ್ಲಿ ಹೋಯಿತು? ಸಂಸದರ ಆದರ್ಶ ಗ್ರಾಮ ಯೋಜನೆಗಳ ಗತಿ ಏನಾಗಿದೆ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಲು ಆಡಳಿತ ಪಕ್ಷದ ಬಳಿ ದತ್ತಾಂಶಗಳಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಅವರು ಬಳಸುತ್ತಿರುವುದು ‘ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಕಾರ್ಡ್’ಗಳನ್ನು. ಮಂಗಳಸೂತ್ರ, ಮಂದಿರ-ಮಸೀದಿ, ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಟೀಕೆ ಮತ್ತು ಸೈನಿಕರ ತ್ಯಾಗವನ್ನು ಮತಗಳನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುವ ಕಲೆ ಇವರಿಗೆ ಸಿದ್ದಿಸಿದೆ.
ಸೈನಿಕರು ಸತ್ತಾಗ ಅವರ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಮತ ಕೇಳುವುದು, ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಮತದಾನ ಮಾಡುವ ಯುವಕರಿಗೆ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಬದಲು ‘ಪುಲ್ವಾಮಾ’ ನೆನಪಿಸುವುದು ಒಬ್ಬ ಪ್ರಬುದ್ಧ ನಾಯಕನ ಲಕ್ಷಣವಲ್ಲ. ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಆಧಾರಸ್ತಂಭವಾದ ಚುನಾವಣೆಗಳನ್ನು ಇಂದು ‘ಅಡ್ಡದಾರಿ’ಗಳ ಮೂಲಕ ಗೆಲ್ಲಲಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಗಂಭೀರ ಆರೋಪಗಳಿವೆ. ಬಿಹಾರ ಅಥವಾ ಅಸ್ಸಾಂನಂತಹ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಜನರ ಖಾತೆಗಳಿಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಹಣ ಜಮಾ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಮತಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸುವ ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಮಾತುಗಳು ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿವೆ. ಇದು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಮರಣಶಾಸನವಲ್ಲದೆ ಮತ್ತೇನು?
ಆರ್ಥಿಕ ಅಧೋಗತಿ ಮತ್ತು ಸಾಲದ ಸುಳಿ
ದೇಶದ ಆರ್ಥಿಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇಂದು ತೀವ್ರ ಹದಗೆಟ್ಟಿದೆ. ವಿದೇಶಿ ಸಾಲವು 214.82 ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗಳ ಗಡಿ ದಾಟಿದೆ. ಡಾಲರ್ ಎದುರು ರೂಪಾಯಿ ಮೌಲ್ಯ 92.74ಕ್ಕೆ ಕುಸಿದಿದೆ. ಬಡವರು ಒಂದು ಹೊತ್ತಿನ ಊಟಕ್ಕೂ ಕಷ್ಟಪಡುವಂತಹ ಸ್ಥಿತಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿದೆ. ಆಟೋ ಚಾಲಕರು ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಕ್ಯೂ ನಿಂತು ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಇಂತಹ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೇಶದ ಪ್ರಧಾನಿ ‘ಮೌನ’ವಾಗಿರುವುದು ಅಥವಾ ಕೇವಲ ಏಕಮುಖ ಸಂವಹನದ ‘ಮನ್ ಕಿ ಬಾತ್’ ಮಾಡುವುದು ಅವರ ಬೇಜವಾಬ್ದಾರಿತನವನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.
ಮಾಜಿ ಪ್ರಧಾನಿ ಮನ್ಮೋಹನ್ ಸಿಂಗ್ ಅವರನ್ನು ‘ನಿಷ್ಕ್ರಿಯ’ ಎಂದು ಟೀಕಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನಮಗೆ ಇಂದು ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅವರು ಕನಿಷ್ಠ ಪಕ್ಷ ಪತ್ರಿಕಾಗೋಷ್ಠಿಗಳನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರು, ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಇಂದಿನ ‘ಪ್ರಚಾರಪ್ರಿಯ’ ಪ್ರಧಾನಿ ಒಂದೇ ಒಂದು ಮುಕ್ತ ಪತ್ರಿಕಾಗೋಷ್ಠಿ ನಡೆಸುವ ಧೈರ್ಯ ತೋರಿಲ್ಲ. ಸುಬ್ರಮಣ್ಯ ಸ್ವಾಮಿಯಂತಹ ಹಿರಿಯ ನಾಯಕರೇ ದೇಶದ ಆರ್ಥಿಕ ಹಳ್ಳ ಹಿಡಿಯುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಿದರೂ ಆಡಳಿತ ಪಕ್ಷವು ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಿ ಕುಳಿತಿದೆ.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: Modi Failure: ಅಟ್ಟಕ್ಕೆ ಏರಿದ ಬೆಲೆ, ಪತಾಳಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದ ರೂಪಾಯಿ: ಮೋದಿಯವರ ‘ಅಚ್ಛೇ ದಿನ್’ ಅಸಲಿ ಮುಖ ಬಯಲು!
ಜನರ ಮೌನವೇ ಶೋಷಕರ ಬಲ
ಇಂದು ದೇಶದಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಧ್ವನಿಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರದ ವೈಫಲ್ಯಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುವ ವಿಡಿಯೋಗಳನ್ನು ನಿರ್ಬಂಧಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಮತ ಹಾಕುವುದಲ್ಲ, ಆಳುವವರನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದು ಕೂಡ ಆಗಿದೆ. ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಪ್ರಜೆಗಳು ಜಾತಿ, ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಸುಳ್ಳುಗಳಿಗೆ ಮರುಳಾಗಿ ತಮ್ಮ ಮೂಲಭೂತ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತಾರೋ, ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಇಂತಹ ‘ನೀರೋ’ ಮನಸ್ಥಿತಿಯ ನಾಯಕರು ನಮ್ಮನ್ನು ಆಳುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ.
ಭಾರತವು ಇಂದು ನಿರ್ಣಾಯಕ ಹಂತದಲ್ಲಿದೆ. ನಮಗೆ ಬೇಕಿರುವುದು ಸುಂದರವಾದ ರೀಲ್ಸ್ಗಳಲ್ಲ, ಜನರ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸುವ ಯೋಜನೆಗಳು. ನಮಗೆ ಬೇಕಿರುವುದು ವಿದೇಶಿ ಪ್ರವಾಸಗಳ ವೈಭವವಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಯುವಕರಿಗೆ ಸಿಗುವ ಉದ್ಯೋಗದ ಭರವಸೆ. ಪ್ರಜೆಗಳು ಈಗಲಾದರೂ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ, ಇತಿಹಾಸದ ರೋಮ್ ನಗರದಂತೆ ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಸೌಧವೂ ಪ್ರಚಾರದ ಬೆಂಕಿಗೆ ಆಹುತಿಯಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.
ಬ್ರಿಟಿಷರ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ಇಂತಹ ಕಿಚಕರು ಇದ್ದರು, ಮೊಗಲರ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ಇದ್ದರು, ಇಂದೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ, ದೇಶದ ಸಾರ್ವಭೌಮತ್ವವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಮೇಲಿದೆ. ಈ ಲೇಖನವು ಕೇವಲ ಟೀಕೆಯಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಹದಗೆಡುತ್ತಿರುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಹಿಡಿದ ಕೈಗನ್ನಡಿಯಾಗಿದೆ.
